Ғавғои ишқи дӯшам , ногоҳ бар сар омад

غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد

Ҳам дил ба ғам фурӯ шуд , ҳам ҷон ба ҳам баромад

هم دل به غم فرو شد، هم جان به هم برآمد

Бар рӯй аҳли олам , будем бастаи муҳкам

بر روی اهل عالم، بودیم بسته محکم

Дарҳои дил надонам , ишқ аз куҷо даромад ?

درهای دل ندانم، عشق از کجا درآمد؟

Аз зулф ӯ кашида роҳӣаст дар дили ман

از زلف او کشیده راهیست در دل من

Ваз дил дарӣаст то ҷон , ишқаш аз он даромад

وز دل دریست تا جان، عشقش از آن درآمد

Ёр ошност аммо нашнохт ҳар кас ӯ ро

یار آشناست اما نشناخت هر کس او را

Зеро ки ҳар замонӣ , бар шакл дигар омад

زیرا که هر زمانی، بر شکل دیگر آمد

Мардонаи рӯ ба кӯяш эй дил ки рафт дида

مردانه رو به کویش ای دل که رفت دیده

Дар хӯни худ чу пешаш , бо доман тар омад

در خون خود چو پیشش، با دامن تر آمد

Дарвеш бар дараш рӯ , коникс ки бар дар ӯ

درویش بر درش رو، کانکس که بر در او

Дарвеш рафт азин ҷо , онҷо тавонгар омад

درویش رفت ازین جا، آنجا توانگر آمد

Дил бо сари ду зулфаш , зин пеш дошт корӣ

دل با سر دو زلفش، زین پیش داشت کاری

Бигузашта буд аз он сар , имрӯз бо сар омад

بگذشته بود از آن سر، امروز با سر آمد

Аз моҷарои ашкам , мутриб тарона созад

از ماجرای اشکم، مطرب ترانه سازد

Баси қатраҳои хунин , каз чашм соғар омад

بس قطره‌های خونین، کز چشم ساغر آمد

Ҳар кас ки мард , рӯзии дарбанди зулфу ишқат

هر کس که مرد، روزی دربند زلف و عشقت

Аз хок ӯ насимии комад , мънбр омад

از خاک او نسیمی کامد، معنبر آمد

Бемор туаст салмон , вонгаҳи хуши он марӣзӣ

بیمار توست سلمان، وانگه خوش آن مریضی

Каз остонат ӯро , болин ва бистар омад

کز آستانت او را، بالین و بستر آمد