Туро онӣаст дар хӯбӣ ки ҳаркас он наме донад

تو را آنی است در خوبی که هرکس آن نمی‌داند

Хаттии гул бар варақ дорад ки ҷуз булбул наме хонд

خطی گل بر ورق دارد که جز بلبل نمی‌خواند

Ба рухсор ту мегӯйанд : мемонад гули сӯрӣ

به رخسار تو می‌گویند: می‌ماند گل سوری

Балӣ мемонадаш чизе ва бисёре наме монад

بلی می‌ماندش چیزی و بسیاری نمی‌ماند

Наме ёради рахт дидан ки чун мебинадат чашмам

نمی‌یارد رخت دیدن که چون می‌بیندت چشمم

з маънӣ мешавад қосир , ба сӯрат боз ме монад

ز معنی می‌شود قاصر، به صورت باز می‌ماند

Шаби мо равшанаст имшаб , бидиҳ парвона то ходим

شب ما روشن است امشب، بده پروانه تا خادم

Надорад шамъро барпо , барад ҷойяш бинишонад

ندارد شمع را برپا، برد جاییش بنشاند

Барафшон даст то сӯфӣ , бпоит сар дарандозад

برافشان دست تا صوفی، بپایت سر دراندازد

Даро домани кашон то дил , зи ҷон доман барафшонад

درا دامن کشان تا دل، ز جان دامن برافشاند

Бадӯрати қиблаи мисатон чаро бояд ки бошад май ?

بدورت قبله مستان چرا باید که باشد می؟

Ту лаб бигушоӣ бо соқӣ бигӯ то қибла гирданд

تو لب بگشای با ساقی بگو تا قبله گرداند

Қарори мо агар хоҳӣ , ту бо боди саҳаргоҳӣ

قرار ما اگر خواهی، تو با باد سحرگاهی

Қарорӣ кун ки занҷири сар зулфат наҷунбанд

قراری کن که زنجیر سر زلفت نجنباند

Умеди васлат , имрӯзам ба фардо медиҳад ваъда

امید وصلت، امروزم به فردا می‌دهد وعده

Бринм ваъда мехоҳад ки як чанде бихобанд

برینم وعده می‌خواهد که یک چندی بخواباند

Ба гардӣ аз сари кӯии ту ҷонӣ медиҳад салмон

به گردی از سر کوی تو جانی می‌دهد سلمان

Матоъӣ бас гаронаст ин бад-ӣни қимат ки бастанд

متاعی بس گرانست این بدین قیمت که بستاند