Зулфу рухсори туро шому саҳар чун хонд ?

زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟

Ҳар ки як ҳарфи сиёҳии з сипедӣ донад

هر که یک حرف سیاهی ز سپیدی داند

намекунам тарки ҳавои сари зулфи туу боз

می‌کنم ترک هوای سر زلف تو و باز

Бод меояд ва ин силсила ме ҷанбанд

باد می‌آید و این سلسله می‌جنباند

Ашки ман ончии зи рози дил ман ме гуяд

اشک من آنچه ز راز دل من می‌گوید

Рост мегуяд ва аз дида сухан ме ронад

راست می‌گوید و از دیده سخن می‌راند

Дил ба ӯ додам ва ӯ кард ба ҷонами бедод

دل به او دادم و او کرد به جانم بیداد

Ҳечкас нест ки дод ман аз ӯ бастанд

هیچکس نیست که داد من از او بستاند

Об чашмам нанишонд оташ ва ман ме донам

آب چشمم ننشاند آتش و من می‌دانم

Коташи ман ба ҷуз аз хок дараш нанишонд

کاتش من به جز از خاک درش ننشاند

Ҳар чаҳ гуяд зи лабаши ҷон , ҳама ширин гуяд

هر چه گوید ز لبش جان، همه شیرین گوید

Ва ончӣ донад зи Рахши дил , ҳама некӯ донад

و آنچه داند ز رخش دل، همه نیکو داند

Монад салмони з дарат давр ва чунон май шунӯд :

ماند سلمان ز درت دور و چنان می‌شنود:

Ки муроди ту чунинаст ва бад-ӣн ме монад

که مراد تو چنین است و بدین می‌ماند