Даии дида аз хаёли Рахши бозмонда буд

دی دیده از خیال رخش بازمانده بود

Гулгуни ашк дар талабаши гарми ронда буд

گلگون اشک در طلبش گرم رانده بود

Афтода буд дил ба хами чини зулф ӯ

افتاده بود دل به خم چین زلف او

Шаб буду раҳи дарози ҳам онҷо бимонада буд

شب بود و ره دراز هم آنجا بمانده بود

Дили рафта буд ва мо паии дил то бкўии дӯст

دل رفته بود و ما پی دل تا بکوی دوست

Барадем аз онкӣ ӯ ҳамаи раҳи хӯни фишонда буд

بردیم از آنکه او همه ره خون فشانده بود

Дили дидаи хост то бабрад , хӯни гирифта буд

دل دیده خواست تا ببرد، خون گرفته بود

Ҷон хостам бидиҳам , ғами ситонда буд

جان خواستم بدهم، غم ستانده بود

Май хостам ки умр азизат кунам нисор

می‌خواستم که عمر عزیزت کنم نثار

Нақдии азиз буд валикин намонда буд

نقدی عزیز بود ولیکن نمانده بود

Дар хат шудаи зи холи сиёҳи муборакаш

در خط شده ز خال سیاه مبارکش

Каши неши лаби турраи салмони нишонда буд

کش نیش لب طره سلمان نشانده بود

Холаш ба ҷой хеш гирифтам нишаста буд

خالش به جای خویش گرفتم نشسته بود

Бегонаи хати номаи сияҳро ки хонда буд

بیگانه خط نامه سیه را که خوانده بود