Навбаҳору ишқу мастӣ , хосса дар аҳди шабоб

نوبهار و عشق و مستی، خاصه در عهد شباب

намекунад , бунёди мастурии мастурон , хароб

می‌کند، بنیاد مستوری مستوران، خراب

Ғунчаи мастури соҳибдил , наме бинӣ ки чун

غنچه مستور صاحبدل، نمی‌بینی که چون

Башнавад , буии баҳор , аз пеш бардорад ниқоб

بشنود، بوی بهار، از پیش بردارد نقاب

Буии ъушрат дар баҳор , аз лола меояд ки ӯст

بوی عشرت در بهار، از لاله می‌آید که اوست

Дар дилаш , савдои ишқ ва дар сараши ҷоми шароб

در دلش، سودای عشق و در سرش جام شراب

Даври бод , аз наргиси соҳиби назар чашм бидон

دور باد، از نرگس صاحب نظر چشم بدان

Кӯ чу чашмат , бар намедорад сар аз мастӣу хоб

کو چو چشمت، بر نمی‌دارد سر از مستی و خواب

Муддаӣ манъам макун , дар ошиқӣ , зеро ки нест

مدعی منعم مکن، در عاشقی، زیرا که نیست

Ақлро бо печу тоби зулфи хубон , ҳеҷ тоб

عقل را با پیچ و تاب زلف خوبان، هیچ تاب

Чашми наргиси дил ба яғмои бараду ҷон ,гар май барад

چشم نرگس دل به یغما برد و جان، گر می برد

Тарки сармасти муъаррабадро , ки мегуяд ҷавоб ?

ترک سرمست معربد را، که می‌گوید جواب؟

эй баҳор рӯй ҷонон ! гул бурун омад зи маҳд

ای بهار روی جانان! گل برون آمد ز مهد

То ба кӣ бошад гули рухсор аз мо , дар ҳиҷоб ?

تا به کی باشد گل رخسار از ما، در حجاب؟

Нусхаи ҳасани рахтро арз кун бар ҷӯйбор

نسخه حسن رخت را عرض کن بر جویبار

То варақҳои гули насрин , фурӯ шавед ба об

تا ورق‌های گل نسرین، فرو شوید به آب

Булбулони авсоф гул гӯйанд ва мо васфи рахт

بلبلان اوصاف گل گویند و ما وصف رخت

Мо дуои подшоҳи Комрони комёб

ما دعای پادشاه کامران کامیاب

Сояи лутфи илоҳӣ , дндии султон ки ҳаст

سایه لطف الهی، دندی سلطان که هست

Осмони салтанатро ройу рӯйиши офтоб

آسمان سلطنت را رای و رویش آفتاب