Маро аз оинаи сахт рӯй сахт ояд

مرا از آینهٔ سخت روی سخت آید

Ки дар баробар рӯй ту рӯй бинмоед

که در برابر روی تو روی بنماید

Чу шонаи даст ба дандон агар барам шояд

چو شانه دست به دندان اگر برم شاید

Ки шона дар сари зулфи ту даст ме сояд

که شانه در سر زلف تو دست می‌ساید

Латифаи исти даҳони ту то ки дарёбад

لطیفه‌ایست دهان تو تا که دریابد

Дақиқаи исти миёни ту то ки бигушоед

دقیقه‌ایست میان تو تا که بگشاید

Арӯси гули зи ҷамоли ту чун хаҷал нашавад

عروس گل ز جمال تو چون خجل نشود

Сипедаи дам ки ба гулгуна рух биорояд

سپیده دم که به گلگونه رخ بیاراید

Сари марои зи саодат ба давлати ишқат

سر مرا ز سعادت به دولت عشقت

Ҷузи остон дарат ҳеҷ дар наме бояд

جز آستان درت هیچ در نمی‌باید

Арӯси хотири салмон ки бо лабати пайванд

عروس خاطر سلمان که با لبت پیوند

Кунад ҳар ойӣнаи зини гӯна гавҳарӣ зояд

کند هر آیینه زین گونه گوهری زاید