Ёр меояд ва дар дида чунон ме ояд

یار می‌آید و در دیده چنان می‌آید

Ки парии пайкарӣ аз олам ҷон ме ояд

که پری پیکری از عالم جان می‌آید

Сари савдои ту ганҷӣаст ниҳон дар дили ман

سر سودای تو گنجی است نهان در دل من

Ба зиён меравад он чун ба забон ме ояд

به زیان می‌رود آن چون به زبان می‌آید

Ман гирифтам ки зи ишқи ту ҳикоят накунам

من گرفتم که ز عشق تو حکایت نکنم

Чаҳ кунам каз дару девор фиғон меояд ?

چه کنم کز در و دیوار فغان می‌آید؟

Ба ҷамолат ки агар бе ту назар бар хуршед

به جمالت که اگر بی تو نظر بر خورشید

намекунам дар назарами теғ ва синон ме ояд

می‌کنم در نظرم تیغ و سنان می‌آید

Ба ҳаётат ки агар мехӯрам аз дасти ту заҳр

به حیاتت که اگر می‌خورم از دست تو زهر

Хуштар аз оби ҳаётам ба даҳон ме ояд

خوشتر از آب حیاتم به دهان می‌آید

То туе дар дили ман кӣ дгарӣ мегунҷад ?

تا تویی در دل من کی دگری می‌گنجد؟

ё куҷо дар назарам ҳар ду ҷаҳон меояд ?

یا کجا در نظرم هر دو جهان می‌آید؟

Марҳами лутф хуш ояд ҳамаи касро лекин

مرهم لطف خوش آید همه کس را لیکن

Захми теғи ту марои хуштар аз он ме ояд

زخم تیغ تو مرا خوشتر از آن می‌آید

Бар дилами суҳбати он кас ки надорад завқӣ

بر دلم صحبت آن کس که ندارد ذوقی

Гар ҳамаи ҷон азизаст , гарон ме ояд

گر همه جان عزیز است، گران می‌آید