Май баради савдои чашми масташ аз роҳам дигар
میبرد سودای چشم مستش از راهم دگر
Аз куҷо пайдо шуд ин савдоӣ ногоҳам дигар ?
از کجا پیدا شد این سودای ناگاهم دگر؟
Дида май бандам вале аз акси хуршеди баланд
دیده میبندم ولی از عکس خورشید بلند
Дар дарун меуфтад аз девори кӯтоҳам дигар
در درون میافتد از دیوار کوتاهم دگر
Ҳаст дар ман оташии сӯзон , намедонам ки чист ?
هست در من آتشی سوزان، نمیدانم که چیست؟
Ин қадар донам ки ҳамчун шамъ май коҳам дигар
این قدر دانم که همچون شمع میکاهم دگر
Ҳар шабӣ гӯям ки фардои тарки ин савдо кунам
هر شبی گویم که فردا ترک این سودا کنم
Тоза мегардад ҳавоӣ ҳар саҳаргоҳам дигар
تازه میگردد هوای هر سحرگاهم دگر
Зиндагонӣ дар фироқатгар чунин хоҳад гузашт
زندگانی در فراقت گر چنین خواهد گذشت
Баъди азинми зиндагонӣ бас намехоҳам дигар
بعد ازینم زندگانی بس نمیخواهم دگر
Ҳамчуи хокам бар сари роҳи сабурии мӯътакиф
همچو خاکم بر سر راه صبوری معتکف
Бод бар буи ту хоҳад бурдан аз роҳам дигар
باد بر بوی تو خواهد بردن از راهم دگر
Ёри гндмгўни хирмани сӯзи сунбули мӯии ман
یار گندمگون خرمن سوز سنبل موی من
Ҷӯ ба ҷӯ бар бод хоҳад дод чун коҳам дигар
جو به جو بر باد خواهد داد چون کاهم دگر
Соқио аз оби рузи як ҷуръа бар хокам фишон
ساقیا از آب رز یک جرعه بر خاکم فشان
Ҳон ки дархоҳад гирифтани оташини оҳам дигар
هان که درخواهد گرفتن آتشین آهم دگر
Дар азали хоки вуҷӯди ман ба мегул карда анд
در ازل خاک وجود من به می گل کردهاند
Манъ мехӯрдан макун салмон ба икроҳам дигар !
منع میخوردن مکن سلمان به اکراهم دگر!