Дар масҷид чаҳ занӣ инак дар майкадаи боз
در مسجد چه زنی اینک در میکده باز
Хези мардонаи қадам дар на ва худро дар боз
خیز مردانه قدم در نه و خود را در باز
Масти рӯ бар дар майхона ки мисатони хароб
مست رو بر در میخانه که مستان خراب
Накунанд аз паии ҳушёр дар майкадаи боз
نکنند از پی هشیار در میکده باز
То ба дардии қадаҳи ҷома намозӣ накунӣ
تا به دردی قدح جامه نمازی نکنی
Чун суроҳе натавон пеш батон баради намоз
چون صراحی نتوان پیش بتان برد نماز
Куштаи ишқи бтоним , зиҳии ъушрату айш !
کشته عشق بتانیم، زهی عشرت و عیش!
Муфлис кӯй Муғонем , зиҳии неъмату ноз !
مفلس کوی مغانیم، زهی نعمت و ناز!
Бар сари кӯии яқини каъбау бтхонаҳ яке аст
بر سر کوی یقین کعبه و بتخانه یکی است
Роҳ кӯтаҳ кун ва бар хеш макун кори дароз
راه کوته کن و بر خویش مکن کار دراز
« ҳўӣ » сӯфӣ чаҳ кунӣ ? он ҳама зарқасту фиреб
«هوی» صوفی چه کنی؟ آن همه زرق است و فریب
«ҳои » мисатон бишинав , каз сар сӯзасту ниёз
«های» مستان بشنو، کز سر سوزست و نیاز
Маҷлиси хилват инсасту ҳарифони сармаст
مجلس خلوت انس است و حریفان سرمست
Мутрибони парда дару ғамзаи соқии ғаммоз
مطربان پرده در و غمزه ساقی غماز
Хӯн қробаҳ бирезанд ки худ рехтанӣ аст
خون قرابه بریزند که خود ریختنی است
Хӯни он сода ки пинҳон накунад ҷавҳари роз
خون آن ساده که پنهان نکند جوهر راز
Ба забонӣ ки ндонанд ба ҷузи сӯхтагон
به زبانی که ندانند به جز سوختگان
намекунад шамъ биёбоне зи сари сӯзу ниёз
میکند شمع بیابانی ز سر سوز و نیاز
Ҳбзои ҳолати парвона ки дар кӯии ҳабиб
حبذا حالت پروانه که در کوی حبیب
Ба ҳавои дил худ мекунад охири парвоз !
به هوای دل خود میکند آخر پرواز!
Онкии ҳушу дилу дайни барад ба тороҷ ва бирафт
آنکه هوش و دل و دین برد به تاراج و برفت
Гӯи ту бози ой ки мо омадаем аз ҳамаи боз
گو تو باز آی که ما آمدهایم از همه باز
Бинавозам зи раҳи лутф ки салмони имрӯз
بنوازم ز ره لطف که سلمان امروز
Дар мақомӣаст ки ҷуз нола надорад дмсоз
در مقامی است که جز ناله ندارد دمساز