Ҳаст пайғомии марои кӯи қосидии мишкӣни нафас

هست پیغامی مرا کو قاصدی مشکین نفس

Суст меҷунбад сабо эй субҳ кор туасту бас

سست می‌جنبد صبا ای صبح کار توست و بس

Пеши хуршед маро корӣаст вонгаҳи ғайри субҳ

پیش خورشید مرا کاریست وانگه غیر صبح

Кист кӯ дар пеш хуршедӣ тавонад зад нафас ?

کیست کو در پیش خورشیدی تواند زد نفس؟

эй насим субҳ бигузар бар шабистонӣ ки гашт

ای نسیم صبح بگذر بر شبستانی که گشت

Офтоб аз нури шамъи он шабистони муқтабас

آفتاب از نور شمع آن شبستان مقتبس

Бо маи ман гӯ фалон гуфт : аз ғамат бар осмон

با مه من گو فلان گفت: از غمت بر آسمان

намерасад фарёди ман эй ма ба фарёдам барис !

می‌رسد فریاد من ای مه به فریادم برس!

Ман чу чашми нотавонат хуфтаам бемор ва нест

من چو چشم ناتوانت خفته‌ام بیمار و نیست

Ҷузи хаёли абрувонат бар сари ман ҳечкас

جز خیال ابروانت بر سر من هیچکس

Борҳо аз шавқи рӯяти ҷон ман мерафт боз

بارها از شوق رویت جان من می‌رفت باز

Аз қафои савдоӣ мӯят мекашидаш бози пас

از قفا سودای مویت می‌کشیدش باز پس

Дар ду олами як ҳавас дорем ва он дидор туаст

در دو عالم یک هوس داریم و آن دیدار توست

намеравад ҷон ва нахоҳад рафтан аз ҷони ин ҳавас

می‌رود جان و نخواهد رفتن از جان این هوس

намефиристам ҳудҳудӣ ҳар дам ба пешати вази ҳасад

می‌فرستم هدهدی هر دم به پیشت وز حسد

намезанад тӯтии ҷонами хештанро бар қафас

می‌زند طوطی جانم خویشتن را بر قفس

Боз даст омӯзам ва сарриштаам дар даст туаст

باز دست آموزم و سررشته‌ام در دست توست

Хоҳ чун бозам бихон хоҳӣ баронам чу магас

خواه چون بازم بخوان خواهی برانم چو مگس

Нест салмон кам зи хорӣу хасии домани макаш

نیست سلمان کم ز خاری و خسی دامن مکش

эй гули хандон вае оби ҳаёт аз хору хас

ای گل خندان و ای آب حیات از خار و خس