Мо аз дар ӯ давр ва чунин бар дару бомаш

ما از در او دور و چنین بر در و بامش

Бод саҳарӣ мегузарад , боди ҳаромаш !

باد سحری می‌گذرد، باد حرامش!

То бар гул рӯй аз каллааш дом наҳодӣ

تا بر گل روی از کله‌اش دام نهادی

Мурғони зи ҳаво рӯй ниҳоданд ба домаш

مرغان ز هوا روی نهادند به دامش

эй мурғи зи доми сари зулфаш хабарат нест

ای مرغ ز دام سر زلفش خبرت نیست

Густох аз он май гузарӣ , бар сари бомаш

گستاخ از آن می‌گذری، بر سر بامش

Рӯй ту биҳиштаст ки шаҳдаст лабонаш

روی تو بهشت است که شهدست لبانش

Лаъли ту ақиқаст ки машкаст хтомш

لعل تو عقیق است که مشک است ختامش

Он рӯй чаҳ рӯеаст ки бо он ҳамаи шавкат

آن روی چه رویی است که با آن همه شوکت

Шуд шоҳи раёҳин ба ҳама рӯй ғуломаш

شد شاه ریاحین به همه روی غلامش

Вақтаст ки султони саропардаи анҷум

وقت است که سلطان سراپرده انجم

Дар мамлакат ҳасан занад сиккаи баномаш

در مملکت حسن زند سکه بنامش

Васфи ма рӯй туу меҳри дили салмон

وصف مه روی تو و مهر دل سلمان

Аз бас ки бигуфтем , нагуфтем тамомаш

از بس که بگفتیم، نگفتیم تمامش