Онкӣ аз ҷони дӯст тар ме дорамаш

آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش

ӯ марои бгзошт , ман нгзормш

او مرا بگذاشت، من نگذارمش

Дил бадв додам з ман ранҷид ва рафт

دل بدو دادم ز من رنجید و رفت

Май даҳуми ҷон то магари бози ормаш

می‌دهم جان تا مگر باز آرمش

Онкӣ дар хӯни дил ман меравад

آنکه در خون دل من میرود

Ман чу чашм хештан ме дорамаш

من چو چشم خویشتن می‌دارمش

Қолабӣ берӯҳ дорам май барам

قالبی بی‌روح دارم می‌برم

То ба хоки кӯй ӯ бспормш

تا به خاک کوی او بسپارمش

Май даҳуми ҷони рӯзу шаб дар кори дӯст

می‌دهم جان روز و شب در کار دوست

Гӯи марон аз пеш агар дар кормш

گو مران از پیش اگر در کارمش

Рӯй дар пои ту мемолам маранҷ

روی در پای تو می‌مالم مرنج

Гар ба рӯй сахт май озормш

گر به روی سخت می‌آزارمش

Гарчи рӯйиш дод бар бодам чу зулф

گرچه رویش داد بر بادم چو زلف

Ҳамчунон ҷониб нигаҳ ме дорамаш

همچنان جانب نگه می‌دارمش

Ҳеҷ раҳмӣ нест бар бемори хеш

هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش

Он табибиро ки ман бимормш

آن طبیبی را که من بیمارمش

Гарчи ӯ ёр манаст ман ёр ӯ

گرچه او یار منست من یار او

Ман наме ёрам ки гӯям ёрмш

من نمی‌یارم که گویم یارمش

Бо дил худ гуфтам ӯро чистӣ ?

با دل خود گفتم او را چیستی؟

Гуфт салмон ӯ гул ва ман хормш

گفت سلمان او گل و من خارمش