Ба меҳр рӯй ту хоҳам расед , зарраи мисол

به مهر روی تو خواهم رسید، ذره مثال

намерасад ба замин поем аз нишоти висол

نمی‌رسد به زمین پایم از نشاط وصال

Маи дўҳФтаҳи дарин як ду рӯз хоҳам дид

مه دوهفته درین یک دو روز خواهم دید

Ки кас набинад аз он моҳ дар ҳазорон сол

که کس نبیند از آن ماه در هزاران سال

Саводи зулф туам хоҳад омадан дар чашм

سواد زلف توام خواهد آمدن در چشم

Ки буии анбар ту медиҳад насими шимол

که بوی عنبر تو می‌دهد نسیم شمال

Ба хоки пои азизат ки ташнааст лабам

به خاک پای عزیزت که تشنه است لبم

Ба хоки пои азизат чу ташнагон ба зулол

به خاک پای عزیزت چو تشنگان به زلال

Чаҳ дами занам чу расм бо ту он дамам бошад

چه دم زنم چو رسم با تو آن دمم باشد

Маҷол онкӣ кунам бар ту арзи сӯрати ҳол

مجال آنکه کنم بر تو عرض صورت حال

Дилам ба пеши ту май хости ҷон фиристодан

دلم به پیش تو می‌خواست جان فرستادن

Вале кабӯтари ҷонро набӯд қӯти бол

ولی کبوتر جان را نبود قوت بال

Кашидаам таби ҳиҷрат , басӣ ва дар шаби ҳиҷр

کشیده‌ام تب هجرت، بسی و در شب هجر

Набӯд бар сари салмон касе ба ғайри ҳол

نبود بر سر سلمان کسی به غیر حال