Бе дӯсти ман аз боғи Ирам ёд наёрам

بی دوست من از باغ ارم یاد نیارم

Вари ҷинати фирдавс буд , дӯст надорам

ور جنت فردوس بود، دوست ندارم

Аз даст рақибон нарӯм , вар баравад сар

از دست رقیبان نروم، ور برود سر

Ман хок дар дӯст ба душман нагузорам

من خاک در دوست به دشمن نگذارم

Парварда ба хӯн ҷигараш будам ва чун ашк

پرورده به خون جگرش بودم و چون اشک

Аз дида ман рафт ва наомад ба канорам

از دیده من رفت و نیامد به کنارم

Он дам ки даҳуми ҷон ва ба хокам бисипоранд

آن دم که دهم جان و به خاکم بسپارند

Ман хок дарашро ба дилу ҷони нспорм

من خاک درش را به دل و جان نسپارم

Бар хок дараш меРом ва чун хок шавам ман

بر خاک درش میرم و چون خاک شوم من

Зон дар натавонанд барангехти ғуборам

زان در نتوانند برانگیخت غبارم

Дар нома чу науммат набӯд нома нахоҳам

در نامه چو نامت نبود نامه نخواهم

Ва он дам ки ба ёдат назанам дам нишморам

و آن دم که به یادت نزنم دم نشمارم

Кӯи давлати онам ки шабӣ бо ту нишинам ?

کو دولت آنم که شبی با تو نشینم؟

Кӯи фурсати онам ки дамӣ бо ту барорам ?

کو فرصت آنم که دمی با تو برآرم؟

Дар номаи ҳамаи шарҳи фироқи ту , нивисам

در نامه همه شرح فراق تو، نویسم

Бар дидаи ҳамаи нақши хаёли ту нигорам

بر دیده همه نقش خیال تو نگارم

Чашмони сиёҳи ту ба аввали назарами маст

چشمان سیاه تو به اول نظرم مست

Карданд ва бикуштанд дар охир ба хуморам

کردند و بکشتند در آخر به خمارم

Ёрб чаҳ диласт он дили сангин ки нашуд нарм ?

یارب چه دلست آن دل سنگین که نشد نرم؟

Аз « ёрб » дилсӯзи ману нолаи зорам

از « یارب‌» دلسوز من و ناله زارم

Гӯйанд ки салмони сару ҷон дар қадамаши боз

گویند که سلمان سر و جان در قدمش باز

Гар кор ба сар меравадам бар сари корам

گر کار به سر می‌رودم بر سر کارم