Ман ҳайрон на он сайдам ки аз қайд ту бигурезам

من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم

Ба кӯшиш май кашами худро ки бар фитрокати овезам

به کوشش می‌کشم خود را که بر فتراکت آویزم

Маро ҳар захми шамшерат , нишон давлатӣ бошад

مرا هر زخم شمشیرت، نشان دولتی باشد

Надонам оқибат бар сар чаҳ оради давлати тезам ?

ندانم عاقبت بر سر چه آرد دولت تیزم؟

Пас аз ман бар сари хокам , агар рӯзӣ гузор уфтад

پس از من بر سر خاکم، اگر روزی گذار افتد

Биёбӣ дар ҳавояти ман чу гирд аз хок бархезам

بیابی در هوایت من چو گرد از خاک برخیزم

Чунон бар сӯрати ширини ман бечораи мафтӯнам

چنان بر صورت شیرین من بیچاره مفتونم

Ки дар хотир намегунҷад хаёли малики парвизам

که در خاطر نمی‌گنجد خیال ملک پرویزم

Чу оби ошуфтаи ҷон бар кафи равонам то куҷои сарвӣ

چو آب آشفته جان بر کف روانم تا کجا سروی

Чу қаду қоматати байнами равон дар поиши овезам

چو قد و قامتت بینم روان در پایش آویزم

На ҷои онкӣ дар кӯии висол ёр биншинам

نه جای آنکه در کوی وصال یار بنشینم

На пои онкӣ аз дасти фироқ ёр бигурезам

نه پای آنکه از دست فراق یار بگریزم

Бирав зоҳид чаҳ тарсонеи маро аз оташи дӯзах

برو زاهد چه ترسانی مرا از آتش دوزخ

Манам парвонаи ошиқ ки аз оташи нпрҳизм

منم پروانه عاشق که از آتش نپرهیزم

з чандин гуфта салмони яке дар гӯш кун борӣ

ز چندین گفته سلمان یکی در گوش کن باری

На аз гавҳар камаст охири суханҳои диловезам

نه از گوهر کمست آخر سخنهای دلاویزم

Гуҳар дар гӯш бисёре намонад лек баъд аз ман

گهر در گوش بسیاری نماند لیک بعد از من

Басӣ дар гӯшҳо монад , ҳадиси гавҳар омезам

بسی در گوشها ماند، حدیث گوهر آمیزم