Азм он дорам ки бо паймона паймонӣ кунам

عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم

Венаи сабуии зарқро бар санг қлошӣ кунам

وین سبوی زرق را بر سنگ قلاشی کنم

Ман хароби масҷиду афтода саҷҷода ам

من خراب مسجد و افتاده سجاده‌ام

намерӯм бошад ки худро дар хароботи афканам

می‌روم باشد که خود را در خرابات افکنم

Соқии даврон ҳар он хӯн каз гулӯии шишаи рехт

ساقی دوران هر آن خون کز گلوی شیشه ریخت

Гар биҷӯе бози ёбии хӯн ӯ дар гарданам

گر بجویی باز یابی خون او در گردنم

Зоҳдо бо ман мпимои қиссаи паймон ки ман

زاهدا با من مپیما قصه پیمان که من

Аз паии паймонае сад аҳд ва паймон башиканам

از پی پیمانه‌ای صد عهد و پیمان بشکنم

Гар ба дӯзах бигузарам кӯй Муғон бошад раҳам

گر به دوزخ بگذرم کوی مغان باشد رهم

Вар ба ҷинат дар шавам майхона бошад масканам

ور به جنت در شوم میخانه باشد مسکنم

Бар навой нола мастонаам ҳар офтоб

بر نوای ناله مستانه‌ام هر آفتاب

Зуҳра ҳамчун зарраи рақсад дар ҳавои равзанам

زهره همچون ذره رقصد در هوای روزنم

Ришта ҷонам бисӯзанд дамодами ишқу тоб

رشته جانم بسوزاند دمادم عشق و تاب

Ман чароғами гўиёи ишқи оташ ва ман равғанам

من چراغم گوییا عشق آتش و من روغنم

Зинда май гирдам ба май бе миннати оби ҳаёт

زنده می‌گردم به می بی‌منت آب حیات

Худ чаро бояд кашӣдан нанг ҳартар доманам

خود چرا باید کشیدن ننگ هر تر دامنم

Ман пас аз сад аср кандар зер гул бошам чу май

من پس از صد عصر کاندر زیر گل باشم چو می

Гардад аз ёди қадаҳи хандони равони равшанам

گردد از یاد قدح خندان روان روشنم