Ҷон наёяд дар нишот , ало ки бар буии ҳабиб

جان نیاید در نشاط، الا که بر بوی حبیب

То гул рангин наболад , хуш нанолад андалеб

تا گل رنگین نبالد، خوش ننالد عندلیب

Авди хушкам ; оташи ҷонсӯз май бояд , маро

عود خشکم؛ آتش جانسوز می‌باید، مرا

То зи таййиби ҷон , димоғ ҳозирон гардад , зи таййиб

تا ز طیب جان، دماغ حاضران گردد، رَطیب

Давлат бӯсидан поиш надорад , ҳар касе

دولت بوسیدن پایش ندارد، هر کسی

Ин саодат нест , ало дар сари зулфи ҳабиб

این سعادت نیست، الا در سر زلف حبیب

Чашми дори охири дамӣ , бо мо , ки бодои гӯши дор

چشم دار آخر دمی، با ما، که بادا گوش دار

Эзад аз чашм бидонат , аввал аз чашми рақиб

ایزد از چشم بدانت، اول از چشم رقیب

Хез ва бар мо арза кун имон , аз он ориз ки боз

خیز و بر ما عرضه کن ایمان، از آن عارض که باز

Дар миён оварад зулфат , расми зи нозу салиб

در میان آورد زلفت، رسم زُنّار و صلیب

Бе ту ҷон , дар тани баҷоеи баси ғариб афтода аст

بی‌تو جان، در تن به جایی بس غریب افتاده است

Ҷини ман доне ба танҳо чун буд ҳоли ғариб ?

جان من دانی به تنها چون بُوَد حال غریب؟

Дасти беморон гирифтан , бар табибон воҷиб аст

دست بیماران گرفتن، بر طبیبان واجب است

Ман зи по афтодаам , дастам намегирад табиб

من ز پا افتاده‌ام، دستم نمی‌گیرد طبیب

Гуфтамаш ҳаргиз нашуд комем , ҳосил , зон даҳан

گفتمش هرگز نشد کامیم، حاصل، زان دهن

Аз висолат нест гӯйӣ , ҳеҷ салмонро насиб

از وصالت نیست گویی، هیچ سلمان را نصیب