Дар роҳ ғамат карда зи сари пои бпўим

در راه غمت کرده ز سر پای بپویم

Вар даст диҳад , тарки сар ва пой бигӯям

ور دست دهد، ترک سر و پای بگویم

Дар баҳри ғами ишқ ки поёб надорад

در بحر غم عشق که پایاب ندارد

Ғўсӣ кунам он гавҳар ноёб биҷӯем

غوصی کنم آن گوهر نایاب بجویم

Дар домани пок ту нишоед ки занами даст

در دامن پاک تو نشاید که زنم دست

То зи обу гули хеш ба кул даст башуем

تا ز آب و گل خویش به کل دست بشویم

Ошуфтаи зулфи ту чунонам ки гули ман

آشفته زلف تو چنانم که گل من

Ҳар кас ки ббўид шавад ошуфта ба бӯем

هر کس که ببوید شود آشفته به بویم

Хӯни дили ман дида равон карда бад-ӣн рӯй

خون دل من دیده روان کرده بدین روی

Дидӣ ки чаҳ омад зи дилу дида ба рӯем ?

دیدی که چه آمد ز دل و دیده به رویم؟

эй мӯҳтасиб аз кӯии хароботи мронм

ای محتسب از کوی خرابات مرانم

Бигзор ки ман мӯътакифи ин сар ва кӯем

بگذار که من معتکف این سر و کویم

Бар куҳнаи суфоли қадаҳ май чаҳ зании санг ?

بر کهنه سفال قدح می چه زنی سنگ؟

Кони аҳди куҳанро зада бар санг ва сабуем

کان عهد کهن را زده بر سنگ و سبویم

Бар дӯш кашад пери Муғони бода ба бӯяш

بر دوش کشد پیر مغان باده به بویش

Вази бодаи дӯшин шуда ман маст ба бӯем

وز باده دوشین شده من مست به بویم

Гӯйанд ки салмони раҳи майхона чаҳ пўиӣ

گویند که سلمان ره میخانه چه پویی

Пўим ки насимии зи хами рози ббўим

پویم که نسیمی ز خُم راز ببویم