Ҳиндӯии зулфи саркашат бо ту нишаста рӯ ба рӯ

هندوی زلف سرکشت با تو نشسته رو به رو

Ҳоли мушавваши маро бо ту гушӯд мӯ ба мӯ

حال مشوش مرا با تو گشود مو به مو

Аз ҳама сӯй медиҳад , буии ҳабиби лоҷарам

از همه سوی می‌دهد، بوی حبیب لاجرم

Май рӯм аз ҳавои ту , ҳамчуи насими сӯ ба сӯ

می‌روم از هوای تو، همچو نسیم سو به سو

Кард зи сари ҳоли ман , мардуми шаҳрро хабар

کرد ز سر حال من، مردم شهر را خبر

Нолаи ман ки меравад , хона ба хонаи кӯ ба кӯ

ناله من که می‌رود، خانه به خانه کو به کو

Бар лаб ҷӯй нест чун , қомат ӯ санавбарӣ

بر لب جوی نیست چون، قامت او صنوبری

Боварат ар намешавад , хези биҷавии ҷӯ ба ҷӯ

باورت ار نمی‌شود، خیز بجوی جو به جو

Бас ки ба буии васли худ , ҳар нафасии дамии занам

بس که به بوی وصل خود، هر نفسی دمی زنم

Хӯни ҷигари нигари маро , баста чу нофаи ту ба ту

خون جگر نگر مرا، بسته چو نافه تو به تو

Рӯй гулу бунафшаро боз чаҳ мекунӣ ба по

روی گل و بنفشه را باز چه می‌کنی به پا

Сунбули чини зулфи он , оҳӯии машки бӯ ба бӯ

سنبل چین زلف آن، آهوی مشک بو به بو

Ман на чу шона кардаам дар сари турраи ту сар

من نه چو شانه کرده‌ام در سر طره تو سر

Аз чаҳ сабаб нишастааст , оина бо ту рӯ ба рӯ ?

از چه سبب نشسته است، آینه با تو رو به رو؟