Бо онкии обами бардае , якбораи даст аз мо машав

با آنکه آبم برده‌ای، یکباره دست از ما مشو

Бошад ки якбор дигар , боз ояд оби мо ба ҷӯ

باشد که یکبار دگر، باز آید آب ما به جو

То кӣ ба буии анбарин занҷири зулфи сари кишт ?

تا کی به بوی عنبرین زنجیر زلف سر کشت؟

Ошуфтаи пўим дар ба дар девонаи гирдами кӯ ба кӯ

آشفته پویم در به در دیوانه گردم کو به کو

Ман масти врндўи ошиқам , вази зуҳду тақвои фориғам

من مست ورندو عاشقم، وز زهد و تقوی فارغم

Бади гӯйро дар ҳақи ман , гавҳар чаҳ мехоҳӣ бигӯ

بد گوی را در حق من، گوهر چه می‌خواهی بگو

эй дар хами чавгони ту , гӯии дили соҳибдилон

ای در خم چوگان تو، گوی دل صاحبدلان

Дил гӯй мегардад турои майлӣ агар дорӣ бигӯ

دل گوی می‌گردد ترا میلی اگر داری بگو

Аз мӯии фурқат то миён , фарқӣ набошад дар миён

از موی فرقت تا میان، فرقی نباشد در میان

Борӣки бинии ҳардуро , чун бози бинии мӯ ба мӯ

باریک بینی هردو را، چون باز بینی مو به مو

Бо сарв кардам нисбатат , гуфтӣ ки эй кӯтаҳи назар

با سرو کردم نسبتت، گفتی که ای کوته نظر

Гар рост май гӯйӣ чу ман , рӯ дар чаман сарвӣ биҷӯ

گر راست می‌گویی چو من، رو در چمن سروی بجو

Шонаи шикастаи баста аз зулф ҳикоят ме кунад

شانه شکسته بسته از زلف حکایت می‌کند

Ойӣнаро бурдор то равшан бигӯед рӯбарӯ

آیینه را بردار تا روشن بگوید روبرو

Шамъи забоновар шабӣ аз сар гирифт афсона ам

شمع زبان آور شبی از سر گرفت افسانه‌ام

Дӯдаш бар сар рафт аз он ашкаш азу омад фурӯ

دودش بر سر رفت از آن اشکش ازو آمد فرو

Салмони ҳариф ёр шуд вази ғайр ӯ безор шуд

سلمان حریف یار شد وز غیر او بیزار شد

Икдм раҳо кун муддаӣ , ӯро ба мо моро ба ӯ

یکدم رها کن مدعی، او را به ما ما را به او