Омад он хусрави хубони ҷаҳон аз Бокӯ

آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو

намекунад қасди ҷаҳонӣ ва надорад бок ӯ

می‌کند قصد جهانی و ندارد باک او

Қасд ҷон мекунаду ҷони ҳама олам ӯст

قصد جان می‌کند و جان همه عالم اوست

намехӯрам заҳри фироқу надиҳади тирёк ӯ

می‌خورم زهر فراق و ندهد تریاک او

Чу расед он гули хушбӯи зи диёри Бокӯ

چو رسید آن گل خوشبو ز دیار باکو

Ҳеҷ хавф ва хатараш нест зиҳӣ бебок ӯ

هیچ خوف و خطرش نیست زهی بی‌باک او

Хаста бар хоки раҳи афтодау чашмам бар роҳ

خسته بر خاک ره افتاده و چشمم بر راه

Дид ва бигузашту маро бар нагирифт аз хок ӯ

دید و بگذشت و مرا بر نگرفت از خاک او

Гар ҳилоли хами абрӯӣ ту бинад маи нав

گر هلال خم ابروی تو بیند مه نو

Рух ба шомӣ нанамояд дигар аз афлок ӯ

رخ به شامی ننماید دگر از افلاک او

Ғунча гар башнавад ӯ васфи гул аз булбули боз

غنچه گر بشنود او وصف گل از بلبل باز

Доман аз шавқ кунад то ба гиребони чок ӯ

دامن از شوق کند تا به گریبان چاک او

Ман чу сайдӣ ба каманди сари зулфаш шуда ам

من چو صیدی به کمند سر زلفش شده‌ام

То дигар кушта дар оўиздм аз фитрок ӯ

تا دگر کشته در آویزدم از فتراک او

Агараш домани азин ғусса бигирам кӯи даст

اگرش دامن ازین غصه بگیرم کو دست

Вагар аз ҷавр фироқаш бигурезам пок ӯ

وگر از جور فراقش بگریزم پاک او

Дар Фшонист ки кардаст дарин раҳи салмон

در فشانیست که کردست درین ره سلمان

Мард бояд ки сухан гуяд аз идрок ӯ

مرد باید که سخن گوید از ادراک او