Ҳар дам ба тези ғамзаи диламро чаҳ май занӣ ?

هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟

Худро гузоштам ба ту худ дар дили манӣ

خود را گذاشتم به تو خود در دل منی

Бар ҳам занад абрӯу чашми ту вақти ман

بر هم زند ابرو و چشم تو وقت من

Худ вақт кист онкии ту бар ҳам наме занӣ ?

خود وقت کیست آنکه تو بر هم نمی‌زنی؟

эй раҳравони ишқ чу паргори даврҳо

ای رهروان عشق چو پرگار دورها

Гардӣда дар паии ту ба наълин оҳанӣ

گردیده در پی تو به نعلین آهنی

Сар то сари ҷаҳон зулмотаст ва як чароғ

سر تا سر جهان ظلمات است و یک چراغ

Мардум ниҳодаанд ҳамаи сарро ба равшанӣ

مردم نهاده‌اند همه سر را به روشنی

Моу шробхонаҳу сӯфӣу савмиъа

ما و شرابخانه و صوفی و صومعه

ӯро май таҳуру марои дардии ?данӣ

او را می طهور و مرا دردی دنی

Бо ман сухан ғаразат дилхушем нест

با من سخن غرضت دلخوشیم نیست

Бар риш пораам намакӣ май пароканӣ

بر ریش پاره‌ام نمکی می‌پراکنی

Имрӯзи хоки пои саг дӯст шуд касе

امروز خاک پای سگ دوست شد کسی

Кӯ кард дар ҷаҳони сиррӣу дӯши гарданӣ

کو کرد در جهان سری و دوش گردنی

эй бод агар раҳати надиҳади пардаи дори дӯст

ای باد اگر رهت ندهد پرده‌دار دوست

Худро чу офтоби зи равзан дар афканӣ

خود را چو آفتاب ز روزن در افکنی

Гӯйӣ ки эй чу оби ҳаётат ба айна

گویی که ای چو آب حیاتت به عینه

Покизагӣу хуии хушу поки доманӣ

پاکیزگی و خوی خوش و پاک دامنی

Ту сарви сари баландӣ ва чун сояи кори ман

تو سرو سر بلندی و چون سایه کار من

Афтодагӣ ва масканатасту фурӯтанӣ

افتادگی و مسکنت است و فروتنی

Салмони ту дар дарун ба ҳавои санавбараш

سلمان تو در درون به هوای صنوبرش

Ғамро чаҳ май нишонеу ҷонро чаҳ ме кунӣ

غم را چه می‌نشانی و جان را چه می کنی