То савдои шаби ниқоби субҳ содиқ карда Эй
تا سواد شب نقاب صبح صادق کردهای
Рӯзро дар домани мишкӣни шаби парварда Эй
روز را در دامن مشکین شب پروردهای
эй басои шабҳо ки бо меҳрат ба рӯз оварда ам
ای بسا شبها که با مهرت به روز آوردهام
То ту бар рағми дилами як шаб ба рӯз оварда Эй
تا تو بر رغم دلم یک شب به روز آوردهای
Аз бухории чашмаи хуршедро ошуфта Эй
از بخاری چشمه خورشید را آشفتهای
Вази ғубории хотири гулбаргро озурда Эй
وز غباری خاطر گلبرگ را آزردهای
Маи рухони чин ба ҳиндӯят хаттӣ дода анд
مه رخان چین به هندویت خطی دادهاند
Зон сияҳи корӣ ки бо хуршед рахшон карда Эй
زان سیه کاری که با خورشید رخشان کردهای
Гарчи ҷони бахшидае аз пистаи тангам вале
گرچه جان بخشیدهای از پسته تنگم ولی
Шуд зи унноби лабати равшан ки хӯнами хӯрда Эй
شد ز عناب لبت روشن که خونم خوردهای
Мардуми чашми ҷаҳони байнат агар хонам равост
مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست
Зонка дар чашми манӣ вази чашми ман дар парда Эй
زانکه در چشم منی وز چشم من در پردهای
Ҷовдон дар бӯстони оризати сарсабзи бод
جاودان در بوستان عارضت سرسبز باد
Он наботи тоза каз ваии оби шукри барда Эй
آن نبات تازه کز وی آب شکر بردهای
Гирди анбар бар изори арғавони афшонда Эй
گرد عنبر بر عذار ارغوان افشاندهای
Барги сӯсан бар канори Настарани густарда Эй
برگ سوسن بر کنار نسترن گستردهای
Ёри канори чашмаи ҳайвон ба машки олӯда Эй
یا کنار چشمه حیوان به مشک آلودهای
ё ғубори даргаи соҳиб ба лаби бстрдаҳ Эй
یا غبار درگه صاحب به لب بستردهای