Гурози давр аластат ҳаст ҷомии боқӣ эй соқӣ

گراز دور الستت هست جامی باقی ای ساقی

Биё башикан ки махмурам , хуморам зон май боқӣ

بیا بشکن که مخمورم، خمارم زان می باقی

Ман аз ишқ ту мемеРом , бигӯ : кохр чаҳ тадбирам ?

من از عشق تو می‌میرم، بگو: کاخر چه تدبیرم؟

Ки зад мори ғамам бар дил на трёқаст ва на роқӣ

که زد مار غمم بر دل نه تریاق است و نه راقی

зи тоби лаълу об ме, фикандӣ оташӣ бар мо

ز تاب لعل و آب می، فکندی آتشی بر ما

Ту дар мо охири ин оташ чаро афкандӣ эй соқӣ ?

تو در ما آخر این آتش چرا افکندی ای ساقی؟

Ба дардӣ кун давои ман ки беморони ишқат ро

به دردی کن دوای من که بیماران عشقت را

Кунад дарди ту дармонӣ кунад заҳри ту трёқӣ

کند درد تو درمانی کند زهر تو تریاقی

зи шарҳи шавқи дидорат , муқассир шуд забони ман

ز شرح شوق دیدارت، مقصر شد زبان من

Қаламро бар трошидм ки гуяд ҳоли муштоқӣ

قلم را بر تراشیدم که گوید حال مشتاقی

Ман аз шавқи ту чун парвона май сӯзам чаро як шаб

من از شوق تو چون پروانه می‌سوزم چرا یک شب

Дилат бар ман наме сӯзад , на охири шамъи ушшоқӣ ?

دلت بر من نمی‌سوزد، نه آخر شمع عشاقی؟

Ту дории тоқи абрӯе ки ҷуфташ нест дар олам

تو داری طاق ابرویی که جفتش نیست در عالم

Туе онкас ки дар олам , ба ҷуфти абрувони тоқӣ

تویی آنکس که در عالم، به جفت ابروان طاقی

Накӯи рӯеу бдхўиӣ , рФиқоннд ва ман борӣ

نکو رویی و بدخویی، رفیقانند و من باری

Туро чндонкаҳ май байнам , саропои ҳасани ахлоқӣ

تو را چندانکه می‌بینم، سراپا حسن اخلاقی

зи меҳр рӯй ӯ умрӣаст то дам май зании салмон

ز مهر روی او عمری است تا دم می‌زنی سلمان

Ба меҳраши содиқӣ чун субҳ аз он машҳури офоқӣ

به مهرش صادقی چون صبح از آن مشهور آفاقی