На дар кӯй ту меёбам маҷолӣ

نه در کوی تو می‌یابم مجالی

На май байнами висолат ҳар ба солӣ

نه می‌بینم وصالت هر به سالی

Маҷолӣ кӣ буд бар хоки он кӯй ?

مجالی کی بود بر خاک آن کوی؟

Ки боди субҳро набӯд маҷолӣ

که باد صبح را نبود مجالی

зи меҳр рӯй чун моҳи тамомат

ز مهر روی چون ماه تمامت

Танами гашт аз заъифӣ , чун ҳилолӣ

تنم گشت از ضعیفی، چون هلالی

Хаёл хоб дорад , дидаи ман

خیال خواب دارد، دیده من

Магар каз васл ӯ , бинад хаёлӣ

مگر کز وصل او، بیند خیالی

Тугар баргаштӣ аз паймони дили ман

تو گر برگشتی از پیمان دل من

Нагардад ҳаргиз аз ҳоле ба ҳоле

نگردد هرگز از حالی به حالی

Нагӯям беш азин , бо ту ғами дил

نگویم بیش ازین، با تو غم دل

Мабодо каз миннат гирад малолӣ !

مبادا کز منت گیرد ملالی!

Биё каз даврӣ рӯй ту салмон

بیا کز دوری روی تو سلمان

Таниш аз нола шуд монанди нолӣ

تنش از ناله شد مانند نالی