Ҳар ки аз рӯй тавозуъи бунаади пешонӣ

هر که از روی تواضع بنهد پیشانی

Пеш рӯй ту зиҳӣ рӯйу зиҳии пешонӣ !

پیش روی تو زهی روی و زهی پیشانی!

Ҳама хоҳанд туро , то ту кро май хоҳӣ ?

همه خواهند تو را، تا تو کرا می‌خواهی؟

Ҳама хонанд туро , то ту кро май хуоне ?

همه خوانند تو را، تا تو کرا می‌خوانی؟

Зон ғамат ёд наёяд ки манам дар ғами ту

زان غمت یاد نیاید که منم در غم تو

Зон азизаст марои ҷон ки ту ҳам дар ҷонӣ

زان عزیزست مرا جان که تو هم در جانی

Сар магардон зи ман охир ки ҳамаи умри азиз

سر مگردان ز من آخر که همه عمر عزیز

Худ ба поён натавон барад ба саргардонӣ

خود به پایان نتوان برد به سرگردانی

Рафт дар ҳалқаи зулфи ту ба мӯеи сад дил

رفت در حلقه زلف تو به مویی صد دل

Дил ба худ рафт аз онаст бад-ӣни арзонӣ

دل به خود رفت از آنست بدین ارزانی

Соқио навбат онаст ки аз дасти худам

ساقیا نوبت آنست که از دست خودم

Бидиҳии ҷомӣ ва аз дасти худами бастоне

بدهی جامی و از دست خودم بستانی

Гуфт : дарди дили худ май талабам чун талабам ?

گفت: درد دل خود می‌طلبم چون طلبم؟

Ки дилам бо ту ва ман бихўдм аз ҳайронӣ

که دلم با تو و من بیخودم از حیرانی

Боди поёни суханро ту савории салмон

باد پایان سخن را تو سواری سلمان

Офарин бар суханати бод , ки хуш май ронӣ

آفرین بر سخنت باد، که خوش می‌رانی