Бозо ки беҳузурат , хуш нест зиндагонӣ

بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی

Давр аз ту май гузорам , умрии чунонкии доне

دور از تو می‌گذارم، عمری چنانکه دانی

Ман омадан ба пешат , доне наме тавонам

من آمدن به پیشت، دانی نمی‌توانم

Аммо агар ту ое , донам ки май туоне

اما اگر تو آیی، دانم که می‌توانی

Аз умри завқ вақте , будам ки бо ту будам

از عمر ذوق وقتی، بودم که با تو بودم

Завқӣ чунон надорад , бе дӯсти зиндагонӣ

ذوقی چنان ندارد، بی دوست زندگانی

Чун миҷмар аз фироқат , дорам дилии пари оташ

چون مجمر از فراقت، دارم دلی پر آتش

Дӯдам ба сар бар омад , зини оташ наоне

دودم به سر بر آمد، زین آتش نهانی

Аз дарди дарди хешам , икдми мадори холӣ

از درد درد خویشم، یکدم مدار خالی

Конаст ошиқонро , асбоби зиндагонӣ

کان است عاشقان را، اسباب زندگانی

Аҳди ҷавонии ман , бигузашт дар фироқат

عهد جوانی من، بگذشت در فراقت

Бозой то ббўит , боз оядам ҷавонӣ

بازای تا ببویت، باز آیدم جوانی

Дар базми ишқ ӯ ҷон , бояд ки хуш бар ояд

در بزم عشق او جان، باید که خوش بر آید

Вари зончаҳ бар наёяд хуш бошад аз гаронӣ

ور زانچه بر نیاید خوش باشد از گرانی

Гарчи зи ман малуласт ӯ эй сабо чунон кун

گرچه ز من ملول است او ای صبا چنان کن

Кини нома ҳар чаҳ бодои бодои бадӯри расонӣ

کین نامه هر چه بادا بادا بدو رسانی

Гӯйӣ чу номаи салмон , май печад аз фироқат

گویی چو نامه سلمان، می‌پیچد از فراقت

Дар хештан чаҳ бошад , борӣ гараш бихонӣ

در خویشتن چه باشد، باری گرش بخوانی