Дар азал , бо ту маро , шарт ва қарорӣ будаст

در ازل، با تو مرا، شرط و قراری بودست

Бо сари зулфи ту низам , сар ва корӣ будаст

با سر زلف تو نیزم، سر و کاری بودست

Пеш аз он дам , ки дамад , хати шаб аз ориз рӯй

پیش از آن دم، که دمد، خط شب از عارض روی

Аз сари зулфу рахт , лайл ва нҳорӣ будаст

از سر زلف و رخت، لیل و نهاری بودست

Беканорӣу миёнӣу лабӣ , пайваста

بی کناری و میانی و لبی، پیوسته

Дар миёни ман ва ту , бӯс ва канорӣ будаст

در میان من و تو، بوس و کناری بودست

Дар ҷаҳонӣ ки на гул буд ва на боғ ва на баҳор

در جهانی که نه گل بود و نه باغ و نه بهار

Аз гул рӯй туам , боғ баҳорӣ будаст

از گل روی توام، باغ بهاری بودست

Зини ҳамаи нақши мухолиф , ки барангехта анд

زین همه نقش مخالف، که برانگیخته‌اند

Шуд яқинам ки ғараз , арз нигорӣ будаст

شد یقینم که غرض، عرض نگاری بودست

Бегул рӯй ту дар чашми ман аз боғи вуҷӯд

بی گل روی تو در چشم من از باغ وجود

Ҳар чаҳ ояд , ҳамаи хошокӣ ва хорӣ будаст

هر چه آید، همه خاشاکی و خاری بودست

Бар ман ин умр , ки дар ғифлат ва ваҳшат бигузашт

بر من این عمر، که در غفلت و وحشت بگذشت

Ба ду чашми ту ки хобӣ ва хуморӣ будаст

به دو چشم تو که خوابی و خماری بودست

эй дил , аз мо бибаредӣ ва нишастӣ дар хок

ای دل، از ما ببریدی و نشستی در خاک

Магар аз раҳгузари мот , ғуборӣ будаст

مگر از رهگذر مات، غباری بودست

Тан ба ғурбат , биниҳодӣ ва наомад , салмон

تن به غربت، بنهادی و نیامد، سلمان

Ҳеҷ ёдат ки марои ёр ва диёрӣ будаст

هیچ یادت که مرا یار و دیاری بودست