Хаёли наргиси мастат , бибаст хобам ро

خیال نرگس مستت، ببست خوابم را

Каманди турраи шастат , бабради тобам ро

کمند طره شستت، ببرد تابم را

Чу зарраи музтарибам , соя бар сар андозам

چو ذره مضطربم، سایه بر سر اندازم

Дамии қарори даҳ , ошӯбу изтиробам ро

دمی قرار ده، آشوب و اضطرابم را

На ҷой туаст дилам ? бо лабат бигӯ охир

نه جای توست دلم؟ با لبت بگو آخر

Иморатӣ бикун ин хонаи харобам ро

عمارتی بکن این خانه خرابم را

Насими субҳи ман , аз машриқ умед дамид

نسیم صبح من، از مشرق امید دمید

зи хоби субҳ дар оред офтобам ро

ز خواب صبح در آرید آفتابم را

Фитодаам зи шаробӣ ки бар нахезад боз

فتاده‌ام ز شرابی که بر نخیزد باز

Насим агар шунӯд , буии ин шаробам ро

نسیم اگر شنود، بوی این شرابم را

Бирехт оби рухами дида бас кун эй дида

بریخت آب رخم دیده بس کن ای دیده

Ба пеши мардум аз ин пас марези обам ро

به پیش مردم از این پس مریز آبم را

Саводи турраи ту , номаи сиёҳ ман аст

سواد طره تو، نامه سیاه من است

намедиҳанд ба дасти ман , он китобам ро

نمی‌دهند به دست من، آن کتابم را

Манам бар онкӣ чу ҷаврат кашидаам дар ҳашар

منم بر آنکه چو جورت کشیده‌ام در حشر

Қалами кашанд , гуноҳон беҳисобам ро

قلم کشند، گناهان بی‌حسابم را

Дили кабоб маро нест белабат , намакӣ

دل کباب مرا نیست بی لبت، نمکی

Сухан бигӯ намакӣ , бар фишон , кабобам ро

سخن بگو نمکی، بر فشان، کبابم را

Хатое ар змн омад , ту илтифот макун

خطایی ار زمن آمد، تو التفات مکن

Чаҳ эътибори ?хитои ману савобамро ?

چه اعتبار خطای من و صوابم را؟

Ҳиҷоб нест миёни ман ва ту ғайр аз ман

حجاب نیست میان من و تو غیر از من

Ҷуз аз ҳаво , ки бар андозам ин ҳиҷобам ро

جز از هوا، که بر اندازم این حجابم را

Ҳазор наъра зад аз дарди ишқи ту , салмон

هزار نعره زد از درد عشق تو، سلمان

Нагашт ҳеҷ яке мултафит , хитобам ро

نگشت هیچ یکی ملتفت، خطابم را

Магар ба нолаи ман нарм мешавад , дили кӯҳ ?

مگر به ناله من نرم می‌شود، دل کوه؟

Ки медиҳад ба забони садо , ҷавобамро ?

که می‌دهد به زبان صدا، جوابم را؟