Прири рӯз ба ҳаммом дар фақирӣ ро

پریر روز به حمام در فقیری را

Ба фӯҳшу заҷри фурӯи шасти хоҷаи мағрур

به فحش و زجر فرو شست خواجه مغرور

Фақир рафт ки пош чу санг бӯса диҳад

فقیر رفت که پاش چو سنگ بوسه دهد

Чу шона риш гирифтам ки давр нестам давр

چو شانه ریش گرفتم که دور نیستم دور

Аз он пас зи пай узр дод муштии гул

از آن پس ز پی عذر داد مشتی گل

Фақир гуфт ки эй хоҷаи нестии маъзӯр

فقیر گفت که ای خواجه نیستی معذور

Дили маро ки ба куллӣ хароб карда туаст

دل مرا که به کلی خراب کرده توست

Гумон мабар ки ба як мушт гул шавад маъмур

گمان مبر که به یک مشت گل شود معمور