эй ҷҳонбхшӣ ки рӯзу шаб чу нури офтоб

ای جهانبخشی که روز و شب چو نور آفتاب

Файзи эҳсони ту фоиз бар самовотасту арз

فیض احسان تو فایض بر سماوات است و ارض

Серума аз хоки раҳат кардани фалакро фарзи айн

سرمه از خاک رهت کردن فلک را فرض عین

намекашад дар дида худ мекунад бар айни фарз

می‌کشد در دیده خود می‌کند بر عین فرض

Арзи ҳолами рост тӯлӣ мекунам зон эҳтироз

عرض حالم راست طولی می‌کنم زان احتراز

Мухтасар корӣаст корам чист чандини тӯлу арз

مختصر کاری است کارم چیست چندین طول و عرض

Бояд эҳсонии чунон кардан ки баъд аз харҷи роҳ

باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه

Қарзи худ бгзорм ва бозам набояд кард қарз

قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض