Вҷиаҳи дайни Муҳамади амири Исмоил

وجیه دین محمد امیر اسماعیل

Ки ризқи халқи худоро кафи ту гашти кафил

که رزق خلق خدا را کف تو گشت کفیل

Кушодааст зи дасти ту диҷлаи эҳсон

گشاده است ز دست تو دجله احسان

Чунончии чашмаи замзами зи пои Исмоил

چنانچه چشمه زمزم ز پای اسماعیل

Саводи босира соилон кунад равшан

سواد باصره سائلان کند روشن

зи даври гирди сипоҳи сахоят аз сад майл

ز دور گرد سپاه سخایت از صد میل

Басони қитъаи ёқӯти қитъаи манзум

بسان قطعه یاقوت قطعه منظوم

Ки буд бар гуҳари наҷми соқибаши тафзил

که بود بر گهر نجم ثاقبش تفضیل

Ба ҳазрат ту фиристодаму атои ҷавоб

به حضرت تو فرستادم و عطای جواب

Наёфтам ки ба пеши ман он атост ҷазил

نیافتم که به پیش من آن عطاست جزیل

Бенот бикри саропардаи замири раҳе

بنات بکر سراپرده ضمیر رهی

Агар чаҳ пешат аз он бор бӯдаанд залил

اگر چه پیشت از آن بار بوده‌اند ذلیل

Ба рдргаҳи ту дигар бора омаданд магар

به ردرگه تو دگر باره آمدند مگر

Кунанд дида ба кӯҳли қабули хоҷаи кҳил

کنند دیده به کحل قبول خواجه کحیل

Туро ки дар ҳама бо бесаодатаст рафиқ

تو را که در همه با بی سعادت است رفیق

Ба ҳар тараф ки хиромии худои боди далел

به هر طرف که خرامی خدای باد دلیل