Шоҳо аз миёни ҷону дили бегоҳу гоҳ

شاها از میان جان و دل بیگاه و گاه

Ман дуоят бо дуои қудсён пайваста ам

من دعایت با دعای قدسیان پیوسته‌ام

Бо вуҷӯди абри эҳсонат ки бар ман фоиз аст

با وجود ابر احسانت که بر من فایض است

Ростӣ аз миннати даври фалак ворастаа ам

راستی از منت دور فلک وارسته‌ام

эй худовандӣ ки рангу буии базмат чун бидид

ای خداوندی که رنگ و بوی بزمت چون بدید

Гуфт гул бар худ чаҳ май хндӣ ки ӣнҷо даста ам

گفت گل بر خود چه می‌خندی که اینجا دسته‌ام

Дарди чашмӣ ногаҳонам хосту андари хона Эй

درد چشمی ناگهانم خاست و اندر خانه‌ای

Тангу тории ҳамчуи чашм хештан бинишаста ам

تنگ و تاری همچو چشم خویشتن بنشسته‌ام

Кардаам одат ба чашму сар ба даргоҳ омадан

کرده‌ام عادت به چشم و سر به درگاه آمدن

Зон намеоем ки чашмами баста ва ман хаста ам

زان نمی‌آیم که چشمم بسته و من خسته‌ام

Чашмҳои банда аз нодиднт девона ам

چشم‌های بنده از نادیدنت دیوانه‌ام

Ҳар дуро зон рӯй чун девонагон бар баста ам

هر دو را زان روی چون دیوانگان بر بسته‌ام

Давлатати бодои абади пайванд ва худ бошад чунин

دولتت بادا ابد پیوند و خود باشد چنین

Борҳои ақли ин сухан дар гӯш гуфт оҳиста ам

بارها عقل این سخن در گوش گفت آهسته‌ام