Чу бар тлўли диёр ҳабиб бигузаштам

چو بر طلول دیار حبیب بگذشتم

Ки карда буд харобаши ҷаҳони з бе бокӣ

که کرده بود خرابش جهان ز بی باکی

Муҷовирони диёри харобро дидам

مجاوران دیار خراب را دیدم

Дар он харобаи харобу шикаста ва бокӣ

در آن خرابه خراب و شکسته و باکی

Ба хоки раҳгузор ҳабиб ме гуфтам

به خاک رهگذار حبیب می‌گفتم

Ки эй ғуломи ту оби ҳаёт дар покӣ

که ای غلام تو آب حیات در پاکی

Куҷои шиддати гули ин боғу шамъи ин маҷлис

کجا شدت گل این باغ و شمع این مجلس

Куҷо шуд он тарабу айш ва он трбнокӣ

کجا شد آن طرب و عیش و آن طربناکی

Басии азин калимот ва ҳадис рафт ва набӯд

بسی ازین کلمات و حدیث رفت و نبود

Дар он манозили хокӣ ба ҷузи садои ҳокӣ

در آن منازل خاکی به جز صدا حاکی

Замони замон ба дилу чашм хеш ме гуфтам

زمان زمان به دل و چشم خویش می‌گفتم

Аё манозили салмони ин слмокӣ

ایا منازل سلمان این سلماکی