эй сарфарози шаҳӣ каз бен дандон чу хилол

ای سرفراز شهی کز بن دندان چو خلال

Ба ғуломӣ дарат қайсару хоқон бар хост

به غلامی درت قیصر و خاقان بر خاست

Ба ҳавои чамани халқи ту ҷон дод ба бод

به هوای چمن خلق تو جان داد به باد

Ҳар насимӣ ки аз атроф гулистон бархест

هر نسیمی که از اطراف گلستان برخاست

Зон сар зулф буриданд ки дрдўронт

زان سر زلف بریدند که دردورانت

Фитна аз зери сари зулф парешон бархест

فتنه از زیر سر زلف پریشان برخاست

эй сабои хавф ки аз ҷӯади ту дар баҳр нишаст

ای سبا خوف که از جود تو در بحر نشست

Ваии сабои нола ки аз аҳди ту азкон бархест

وی سبا ناله که از عهد تو ازکان برخاست

Подшоҳо агар аз заҳмати дандони ду се рӯз

پادشاها اگر از زحمت دندان دو سه روز

Ҳазрати Подшаҳ аз маснад девон бархест

حضرت پادشه از مسند دیوان برخاست

Анҷум аз ғам ҳама буданд фурӯи рафта ба худ

انجم از غم همه بودند فرو رفته به خود

Яъне ин ориза аз гардиш эшон бархест

یعنی این عارضه از گردش ایشان برخاست

Дард , умрӣ ба ҷаҳони заҳмат мардум ме дод

درد، عمری به جهان زحمت مردم می‌داد

Рои олии туро рағбат дар мон бархест

رای عالی تو را رغبت در مان برخاست

Ғазабати хост ки дндн кавокиб шаканд

غضبت خواست که دندن کواکب شکند

Фалак омад ба шафоати зи сар он бархест

فلک آمد به شفاعت ز سر آن برخاست

Дардро адл ту бинмуд ба кини дандонӣ

درد را عدل تو بنمود به کین دندانی

Гуфт май боядат аз олам абадон бархест

گفت می‌بایدت از عالم ابدان برخاست

Зубдаи олами абадон чу тани поки ту буд

زبده عالم ابدان چو تن پاک تو بود

Дарди фармони ту барад аз бен дандон бархест

درد فرمان تو برد از بن دندان برخاست

Бар бисотати мншиноди дарин тӯдаи хок

بر بساطت منشیناد درین توده خاک

Гирди дардӣ ки з омад шуд даврон бар хост

گرد دردی که ز آمد شد دوران بر خاست