эй вазирӣ ки дилати ҳиммат агар дар бандад

ای وزیری که دلت همت اگر در بندد

Гиреҳи ақди зи абрӯӣ фалак бигушоед

گره عقد ز ابروی فلک بگشاید

Қадами ҳиммати ту тораки кайвони супурд

قدم همت تو تارک کیوان سپرد

Чанбари тоъати ту гардан гардун сояд

چنبر طاعت تو گردن گردون ساید

Дар замони қаламат Зуҳра надорад баҳром

در زمان قلمت زهره ندارد بهرام

Ки забону лаби шамшер ба хӯн олоед

که زبان و لب شمشیر به خون آلاید

Ҳарчӣ бо ақл дар айём ту карданд руҷӯъ

هرچه با عقل در ایام تو کردند رجوع

Гуфт то хоҷаи дарин боб чаҳ ме фармоед

گفت تا خواجه درین باب چه می‌فرماید

Дӯши моҳ аз дар хуршед чароғӣ талабед

دوش ماه از در خورشید چراغی طلبید

Гуфт парвонаи дастурӣ ӯ май бояд

گفت پروانه دستوری او می‌باید

Соҳбои рои ҷаҳонгири туро маълум аст

صاحبا رای جهانگیر تو را معلوم است

Ки ҷаҳон ҳар нафасии ҳодиса Эй ме зояд

که جهان هر نفسی حادثه‌ای می‌زاید

Ту ба Лутфӣу сафои поктар аз оби равон

تو به لطفی و صفا پاکتر از آب روان

Чаҳ аҷаб бошад агар пои ту дар санг ояд

چه عجب باشد اگر پای تو در سنگ آید

Ки гирифта шаваду гоҳ ҷаҳон гирад шамс

که گرفته شود و گاه جهان گیرد شمس

Гуҳ занад теғу гуҳӣ рӯй замин ороед

گه زند تیغ و گهی روی زمین آراید

Агар аз касри шиддати қтҳи зиёдат чаҳ аҷаб

اگر از کسر شدت قتح زیادت چه عجب

Мастии ғамзаи хубони з хумор афзоед

مستی غمزه خوبان ز خمار افزاید

Мавкиби азми ҳумоюни ту лоинсрФ аст

موکب عزم همایون تو لاینصرف است

Фатҳ дар мавзеи касраш агар ояд шояд

فتح در موضع کسرش اگر آید شاید

Бар ҷаҳони сояи инсофи ту боқии бодо

بر جهان سایه انصاف تو باقی بادا

То ҷаҳон дар кнФи адл ту ме осоед

تا جهان در کنف عدل تو می‌آساید