. . . м ки ҳамеша оби худ май резад

کیرم که همیشه آب خود می‌ریزد

Афтодаи зи по , вази он наме парҳезад

افتاده ز پا، وز آن نمی‌پرهیزد

Бар пои куниш ба дасти хеш аз сари лутф

بر پای کنش به دست خویش از سر لطف

эй ёр , ки аз дасти ту бармеи хезад

ای یار، که از دست تو برمی‌خیزد