эй сипеҳри оҳистаи рӯи корӣ на осон карда Эй

ای سپهر آهسته رو کاری نه آسان کرده‌ای

Малики Эронро ба марги шоҳ вайрон карда Эй

ملک ایران را به مرگ شاه ویران کرده‌ای

Осмониро фурӯд овардае аз авҷи хеш

آسمانی را فرود آورده‌ای از اوج خویش

Бар замини афкандае бо хок яксон карда Эй

بر زمین افکنده‌ای با خاک یکسان کرده‌ای

Офтобиро ки халқи оламаш дар соя буд

آفتابی را که خلق عالمش در سایه بود

Зери муштии гул ба сад зоряш пинҳон карда Эй

زیر مشتی گل به صد زاریش پنهان کرده‌ای

Бар заволи офтобии кӯ фурӯ шуд ним шаб

بر زوال آفتابی کو فرو شد نیم شب

Моҳро бор дигар шқ гиребон карда Эй

ماه را بار دگر شق گریبان کرده‌ای

Зини мусӣбат дар замин воқеъ нашуд дар даври ту

زین مصیبت در زمین واقع نشد در دور تو

Осмоно зон замони коғоз даврон карда Эй

آسمانا زان زمان کاغاز دوران کرده‌ای

Ин сеӣ сарвӣ ки бар кундии зи боғи салтанат

این سهی سروی که بر کندی ز باغ سلطنت

Чашмҳои сангро чун абр гирён карда Эй

چشم‌های سنگ را چون ابر گریان کرده‌ای

Нест кории мухтасаргар бо ҳақиқат май рӯй

نیست کاری مختصر گر با حقیقت می‌روی

Қасди хӯну халқу молу қасд имон карда Эй

قصد خون و خلق و مال و قصد ایمان کرده‌ای

Рўзгорои рӯзгори давлати султони Увайс

روزگارا روزگار دولت سلطان اویس

Ёд кун он бар хилоиқи раҳмати султони Увайс

یاد کن آن بر خلایق رحمت سلطان اویس

Дар Наими амн буд аз давлаташи халқи ҷаҳон

در نعیم امن بود از دولتش خلق جهان

Чашми гиродти ҷаҳонои неъмати султони Увайс

چشم گیرادت جهانا نعمت سلطان اویس

Зон ҳасад каз ҷоҳ меафрохт роят бар сипеҳр

زان حسد کز جاه می‌افراخت رایت بر سپهر

Сарнигӯн кардӣ ҷаҳонои рояти султони Увайс

سرنگون کردی جهانا رایت سلطان اویس

Оҳу воўилоаҳ ки торикӣ гирифт офоқ ро

آه و واویلاه که تاریکی گرفت آفاق را

Кӯи фурӯғии зи офтоби давлати султони Увайс

کو فروغی ز آفتاب دولت سلطان اویس

Об агар дар дида будӣ чарх беором ро

آب اگر در دیده بودی چرخ بی آرام را

То абад бигиристӣ бар давлати султони Увайс

تا ابد بگریستی بر دولت سلطان اویس

Машну ин маънӣ ки худ ёбии лутфу сӯраташ

مشنو این معنی که خود یابی لطف و صورتش

ё малик бошад ба ҳасану сирати султони Увайс

یا ملک باشد به حسن و سیرت سلطان اویس

Кошкӣ кони давлатам будӣ ки пешаши мардумӣ

کاشکی کان دولتم بودی که پیشش مردمی

То надидӣ дидаи ман накбати султони Увайс

تا ندیدی دیده من نکبت سلطان اویس

Онкӣ мегардид рои осмон бар рой ӯ

آنکه می‌گردید رای آسمان بر رای او

Хӯнгарӣ эй осмон бар рои малики орой ӯ

خون گری ای آسمان بر رای ملک آرای او

Он сарафрозӣ ки то ӯ буд дар олам набӯд

آن سرافرازی که تا او بود در عالم نبود

Ҳеҷ мардиро ба мардии дасти баради рой ӯ

هیچ مردی را به مردی دست برد رای او

эй дариғо сарви болоӣ ки чашм кас надид

ای دریغا سرو بالایی که چشم کس ندید

Ростии сарвӣ ба зери чарх чун болой ӯ

راستی سروی به زیر چرخ چون بالای او

Салтанат дидӣу ҳоёҳўӣ ӯ дар аҳди шоҳ

سلطنت دیدی و هایاهوی او در عهد شاه

Бишинав акнӯн гиряҳо дар гиряи ҳўёҳоӣ ӯ

بشنو اکنون گریه‌ها در گریه هویاهای او

Сонии парвизи зин бар мураккаби чубини ниҳод

ثانی پرویز زین بر مرکب چوبین نهاد

Чун з кор афтод шабдизи ҷаҳони паймоӣ ӯ

چون ز کار افتاد شبدیز جهان پیمای او

Хӯн лаъл ояд бурун аз чашмаҳои кӯҳ агар

خون لعل آید برون از چشمه‌های کوه اگر

Башнавад ин қиссаи гӯши сахраи смоӣ ӯ

بشنود این قصه گوش صخره صمای او

Ман бад-ӣни шодам ки баъд аз ту нахоҳам зистан

من بدین شادم که بعد از تو نخواهم زیستن

Вари пас аз вай зинда монад сахти ҷонии вой ӯ

ور پس از وی زنده ماند سخت جانی وای او

Аввал аз ҳасану вафо ва зиндагонӣ гӯямаш

اول از حسن و وفا و زندگانی گویمش

ё зи ҳасану талъату фар киёнӣ гӯямаш

یا ز حسن و طلعت و فر کیانی گویمش

Шарҳи авсоф варо аз базми ронам ё зи разм

شرح اوصاف و را از بزم رانم یا ز رزم

Васф султонӣ кунам ё паҳливонӣ гӯямаш

وصف سلطانی کنم یا پهلوانی گویمش

Дар либоси подшоҳии зикр дарвешӣ кунам

در لباس پادشاهی ذکر درویشی کنم

Ақли пераш дар дили орм ё ҷавонӣ гӯямаш

عقل پیرش در دل آرم یا جوانی گویمش

Дар камоли зуҳди зи иброҳӣми адҳами пеш буд

در کمال زهد ز ابراهیم ادهم پیش بود

Ибни адҳами ман ба тарки малик фонӣ гӯямаш

ابن ادهم من به ترک ملک فانی گویمش

На на иброҳӣми тарк малик гуфт аммо надошт

نه نه ابراهیم ترک ملک گفت اما نداشت

Тарки тарки ҷон ки иброҳӣм сонӣ гӯямаш

ترک ترک جان که ابراهیم ثانی گویمش

Зикри тасбеҳу салоату савмаши орм дар миён

ذکر تسبیح و صلات و صومش آرم در میان

ё ҳадиси базму разм ва Комронӣ гӯямаш

یا حدیث بزم و رزم و کامرانی گویمش

Пеши азинши подшоҳи ин ҷаҳонӣ гуфта анд

پیش ازینش پادشاه این جهانی گفته‌اند

Баъди азинши подшоҳи он ҷаҳонӣ гӯямаш

بعد ازینش پادشاه آن جهانی گویمش

Боди ҷони ман фидои хок ӯ каз хок ӯ

باد جان من فدای خاک او کز خاک او

Шарм дорам ман ки об зиндагонӣ гӯямаш

شرم دارم من که آب زندگانی گویمش

Тахт май сӯзад ки бар сари маликро афсар намонад

تخت می‌سوزد که بر سر ملک را افسر نماند

Худ чаҳ дар хур буд афсари маликро чун сар намонад

خود چه در خور بود افسر ملک را چون سر نماند

Буд умрии сикка рӯй зар аз номаши дуруст

بود عمری سکه روی زر از نامش درست

Ин замонаи он сикка бар рхстри сурх зар намонад

این زمانه آن سکه بر رخستر سرخ زر نماند

Мардуми чашми ҷаҳон ӯ буд ва чун аз чашм рафт

مردم چشم جهان او بود و چون از چشم رفت

Равшанои баъди азин дар чашми моҳ ва хур намонад

روشنایی بعد ازین در چشم ماه و خور نماند

Фитна омад дар ҷаҳони дасти татовул бар гушӯд

فتنه آمد در جهان دست تطاول بر گشود

Бо ки гӯям ин сухан чун дар ҷаҳон довар намонад

با که گویم این سخن چون در جهان داور نماند

Раваду соғарро ҳамеша айш буд аз базм ӯ

رود و ساغر را همیشه عیش بود از بزم او

Рафт об раваду хӯни андари дил соғар намонад

رفت آب رود و خون اندر دل ساغر نماند

Оташӣ дар зад чунон маргаш ки мардумро бсухт

آتشی در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت

Ҷузи лабону дидаҳоашон ҳеҷ хушк ва тар намонад

جز لبان و دیده‌هاشان هیچ خشک و تر نماند

Хок бар сар кун , эй оби ҳаёти тираи ҷон

خاک بر سر کن، ای آب حیات تیره جان

Зонка буд Искандарати хоҳон ва Искандар намонад

زانکه بود اسکندرت خواهان و اسکندر نماند

Баҳр ва бар бар рӯ ва бар сар мезананд ва ҳар замон

بحر و بر بر رو و بر سر می‌زنند و هر زمان

намекунанд афғон ки шоҳаншоҳи баҳр ва бар намонад

می‌کنند افغان که شاهنشاه بحر و بر نماند

намекунам дар ҳоли дайну ҳолати дунёи нигоҳ

می‌کنم در حال دین و حالت دنیا نگاه

Дайну дунёро ба ғояти ҳол май байнами табоҳ

دین و دنیا را به غایت حال می‌بینم تباه

Ин чаҳ оташ буду дӯди дил ки аз таъсии он

این چه آتش بود و دود دل که از تاثیر آن

Чун савод дидагон шуд хонаи мардуми сиёҳ

چون سواد دیدگان شد خانه مردم سیاه

Ман намедонам чаҳ бозии бохти устоди аҷал

من نمی‌دانم چه بازی باخت استاد اجل

То ҳарифи даҳр каз бозӣ ӯ шуд моти шоҳ

تا حریف دهر کز بازی او شد مات شاه

Дар замини пероҳан хокаст шмоъӣ аз он

در زمین پیراهن خاک است شماعی از آن

Бар фалак ойӣна меҳраст зи нигории оҳ

بر فلک آیینه مهرست ز نگاری آه

Рӯзи девони қиёмат каз паии дафъи ҳисоб

روز دیوان قیامت کز پی دفع حساب

Подшоҳонро ба девон оварад ҳукми илоҳ

پادشاهان را به دیوان آورد حکم اله

Ҳуҷҷат ар хоҳанд азу инсоф бошад ҳуҷҷаташ

حجت ار خواهند ازو انصاف باشد حجتش

Вар ба шоҳид ҳуҷҷат уфтад адл ӯ бошад гувоҳ

ور به شاهد حجت افتد عدل او باشد گواه

Ёрб он дорои дайн то ҳаст дар доруссалом

یارب آن دارای دین تا هست در دارالسلام

Дори арзонии барин султони одили тоҷу гоҳ

دار ارزانی برین سلطان عادل تاج و گاه

Зоти некӯи хислаташи кӯи нури чашм олам аст

ذات نیکو خصلتش کو نور چشم عالم است

Дар амони хеш май дораши зи чашми бади нигоҳ

در امان خویش می‌دارش ز چشم بد نگاه

То ба мол ва малик бошад қадару ҷоҳи салтанат

تا به مال و ملک باشد قدر و جاه سلطنت

То ба тоҷ ва тахт бошад зебу фари подшоҳ

تا به تاج و تخت باشد زیب و فر پادشاه