Сар нома бинвишт номи худоӣ

‌سر نامه بنوشت نام خدای

Худои ҷҳондоўри раҳнамоӣ

خدای جهانداور رهنمای

Расонандаи ошиқонро ба ком

رسانندهٔ عاشقان را به کام

Раҳонандаи бастагонро зи дом

رهانندهٔ بستگان را ز دام

Нигорандаи гулшани лоҷувард

نگارندهٔ گلشن لاجورد

Бароранда гунбади солхўрд

برآرندهٔ گنبد سالخورد

Фурӯзандаи шамъу ноҳиди меҳр

فروزندهٔ شمع و ناهید مهر

Фрозндаҳи тоқи минои сипеҳр

فرازندهٔ طاق مینا سپهر

Ҳазор офарини бод бар ҷони ту

هزار آفرین باد بر جان تو

Худованди олами нигаҳбони ту

خداوند عالم نگهبان تو

з чашм бидон эзадати гӯши дор

ز چشم بدان ایزدت گوش دار

Ҳавои ғарибии туро созгор

هوای غریبی تو را سازگار

Ҳамаи солаи бахти ту бодои ҷавон

همه ساله بخت تو بادا جوان

Мубиноади боғи баҳорати хазон

مبیناد باغ بهارت خزان

Аз ин доман аз худ броФшондаҳ Эй

از این دامن از خود برافشانده‌ای

зи коми дили худ ҷудои монда Эй

ز کام دل خود جدا مانده‌ای

Азин ошиқи содиқи мстҳом

ازین عاشق صادق مستهام

Туро май расонади дуоу салом

تو را می‌رساند دعا و سلام

Агар ман ҳадис фироқат кунам

اگر من حدیث فراقت کنم

Ва ё қисса иштиёқат кунам

و یا قصه اشتیاقت کنم

Ҳамоно ки бо ту нагӯяд расӯл

همانا که با تو نگوید رسول

Дили нозук ту гардад малул

دل نازک تو گردد ملول

Қалами хост то шарҳи ғавғои ту

قلم خواست تا شرح غوغای تو

Нависад , вале сари савдои ту

نویسد، ولی سر سودای تو

Куҷо гунҷад андари забони қалам ?

کجا گنجد اندر زبان قلم؟

Ки бодои сияҳ , дудмони қалам !

که بادا سیه، دودمان قلم!

Миёни ман ва ту зи дилбастагӣ

میان من و تو ز دلبستگی

Ҷдоӣӣ фузун кард пайвастагӣ

جدائی فزون کرد پیوستگی

Касе каз муроди дил худ ҷудост

کسی کز مراد دل خود جداست

Агар подшоҳӣ кунад бенавост

اگر پادشاهی کند بینواست

Ту доне ки ман подшоӣии хеш

تو دانی که من پادشائی خویش

Бузургӣу кору кёӣии хеш

بزرگی و کار و کیائی خویش

Ба як сӯ ниҳодам гузидам ту ро

به یک سو نهادم گزیدم تو را

Ба хуноби дили прўридми ту ро

به خوناب دل پروریدم تو را

Дар охири марои хори бгзоштӣ

در آخر مرا خوار بگذاشتی

Дил аз ман ба якбораи бардоштӣ

دل از من به یکباره برداشتی

Баронам ки подоши ман ин набӯд

برانم که پاداش من این نبود

Хтоӣӣ агар рафт , чандин набӯд

خطائی اگر رفت، چندین نبود

Кунун рӯзу шаб дида дорам ба роҳ

کنون روز و شب دیده دارم به راه

Ки то кӣ бар ояд дарахшндаи моҳ

که تا کی بر آید درخشنده ماه

Шаби тори ҳиҷрон ба поён расад

شب تار هجران به پایان رسد

Тан бе равоем ба ҷонон расад

تن بی‌روایم به جانان رسد

Даҳум ҳар нафаси бӯса бар пои бод

دهم هر نفس بوسه بر پای باد

Ки бод омаду буии зулф ту дод

که باد آمد و بوی زلف تو داد

Ҳар он барқи кон аз диёрати ҷаҳд

هر آن برق کان از دیارت جهد

Ду чашми маро рўшноӣӣ диҳад

دو چشم مرا روشنائی دهد

Агар нола мурғам ояд ба гӯш

اگر ناله مرغم آید به گوش

Бзории з ҷонам барояд хурӯш

بزاری ز جانم برآید خروش

Ки ман донам ин нолау оҳи сард

که من دانم این ناله و آه سرد

Наёяд ба ғайр аз дилии пари зи дард

نیاید به غیر از دلی پر ز درد

Надорам ба ғайр аз хаёлати ҳавас

ندارم به غیر از خیالت هوس

Муродам ба гетӣ ҳаминасту бас

مرادم به گیتی همین است و بس

Шаб ва рӯз мехоҳам аз бе ниёз

شب و روز می‌خواهم از بی‌نیاز

Ки чандон амонам бубахшад ки боз

که چندان امانم ببخشد که باز

з рӯй туами хона гулшан шавад

ز روی توام خانه گلشن شود

Ба нури туами дида равшан шавад

به نور توام دیده روشن شود

Биё раҳм кун бар ҷавонии ман

بیا رحم کن بر جوانی من

Бибахшоӣ бар нотавонии ман

ببخشای بر ناتوانی من

Кунун аз ҳамаи чизи бози омадам

کنون از همه چیز باز آمدم

Ту бози о ки ман низ бози омадам

تو باز آ که من نیز باز آمدم

Гарчи ҳадис маро нест бен

گرچه حدیث مرا نیست بن

Мабодо ки гардии малул аз сухан

مبادا که گردی ملول از سخن

Ҳадис малулон фазояд малол

حدیث ملولان فزاید ملال

Пароканда гуяд парокандаи ҳол

پراکنده گوید پراکنده حال

Дар андешаи шоҳи ногуҳи гузашт

در اندیشه شاه ناگه گذشت

Ки бояд бисоти сухан дар навишт

که باید بساط سخن در نوشت

Бар он нома бар меҳри шоҳии ниҳод

بر آن نامه بر مهر شاهی نهاد

Бар он раҳи наварди сухан санҷ дод

بر آن ره نورد سخن سنج داد

Схндон муҳаррам буридӣ гузид

سخندان محرم بریدی گزید

Ки бо бод дар чобукӣ ме парид

که با باد در چابکی می‌پرید

Ки ин нома , эй қосиди номвар

که این نامه، ای قاصد نامور

Ба он қосиди ҷони муштоқи бабр

به آن قاصد جان مشتاق ببر

Бурид схндони замин бӯса дод

برید سخندان زمین بوسه داد

Рўолни гашт ва афтод дар пеши бод

روالن گشت و افتاد در پیش باد

зи гирд раҳ омад чу боди баҳор

ز گرد ره آمد چو باد بهار

Раҳ оварадӣ оварадаш аз шаҳриёр

ره آوردی آوردش از شهریار

Сеӣ сарв чун нома шоҳ дид

سهی سرو چون نامه شاه دید

Равони ҷуст чун боду пешаши давид

روان جست چون باد و پیشش دوید

Бар он номаи бас дар ва гавҳар фишонд

بر آن نامه بس در و گوهر فشاند

Ба гавҳар чу чашми худаш дар нишонд

به گوهر چو چشم خودش در نشاند

Сару пои он номаро бӯса дод

سر و پای آن نامه را بوسه داد

зи дасташи ситади нома бар дили ниҳод

ز دستش ستد نامه بر دل نهاد

Ҳамин кони сари номаро боз кард

همین کان سر نامه را باز کرد

зи мижгони гуҳари борӣ оғоз кард

ز مژگان گهر باری آغاز کرد

Кушодаш ба сад ноз чун чашми ёр

گشادش به صد ناز چون چشم یار

Ки субҳии кушояди зи хоби хумор

که صبحی گشاید ز خواب خمار

Саводи ҳуруфаши пар аз нур буд

سواد حروفش پر از نور بود

Баёзаши пар аз дар мансур буд

بیاضش پر از در منثور بود

Шикан бар шикани ҳамчуи зулф батон

شکن بر شکن همچو زلف بتان

Ки дар ҳар шикан дошт сад дили ниҳон

که در هر شکن داشت صد دل نهان

Ба сатрӣ каз он нома мехонд моҳ

به سطری کز آن نامه می‌خواند ماه

Ба як ҳарф мекард сад бори оҳ

به یک حرف می‌کرد صد بار آه

Пушаймон аз он карда хеш буд

پشیمان از آن کرده خویش بود

Пушаймонӣ онгаҳ намедошт суд

پشیمانی آنگه نمی‌داشت سود

Ба худ бар тани хеш бедод кард

به خود بر تن خویش بیداد کرد

Барин достонии ҷаҳон ёд кард

برین داستانی جهان یاد کرد

Азин пеши хуши тўтӣии нағзи гӯй

ازین پیش خوش طوطئی نغز گوی

Ба гуфтор аз аҳли сухани бардаи гӯй

به گفتار از اهل سخن برده گوی

Қазоро бадаст латифӣ фитод

قضا را بدست لطیفی فتاد

Ба гуфтори нағзаши дил ва ҳуш дод

به گفتار نغزش دل و هوش داد

зи пӯлоди чини сохташ хона Эй

ز پولاد چین ساختش خانه‌ای

Дар он хона биниҳод ҳар дона Эй

در آن خانه بنهاد هر دانه‌ای

Барояши наботу шукр май харид

برایش نبات و شکر می‌خرید

Ба хуштар наботяш ме парваред

به خوشتر نباتیش می‌پرورید

Ҳасади барад бар ҳол ӯ рӯзгор

حسد برد بر حال او روزگار

Шудаш луқмаи офияти ногувор

شدش لقمه عافیت ناگوار

Ба дил гуфт чандини дарин тангноӣ

به دل گفت چندین درین تنگنای

Чаро бошам охири бад-ӣни пару пой ?

چرا باشم آخر بدین پر و پای؟

Чаҳ гуфтам ки буд он сухани нописанд

چه گفتم که بود آن سخن ناپسند

Ки ҳастам ба зиндони оҳан ба банд ?

که هستم به زندان آهن به بند؟

Фарохаст рӯзӣ ва рӯй замин

فراخ است روزی و روی زمین

Чаҳ бошам дар ин хонаи оҳанӣн ?

چه باشم در این خانه آهنین؟

Чу ин рои бад бо худ андеша кард

چو این رای بد با خود اندیشه کرد

Бурун рафтан аз ҷои худ пеша кард

برون رفتن از جای خود پیشه کرد

Ба бӯмӣ шуд он тӯтии блҳўс

به بومی شد آن طوطی بلهوس

Ки аз буми ношнохтши бози кас

که از بوم ناشناختش باز کس

Нахурдӣ биҷои биринҷу шукр

نخوردی بجای برنج و شکر

Биҷузи резаи сангу хӯни ҷигар

بجز ریزه سنگ و خون جگر

Матоъӣ ки ӯ дошт нахарид кас

متاعی که او داشت نخرید کس

Сухан ҳар чаҳ ӯ гуфт нишнид кас

سخن هر چه او گفت نشنید کس

Чу ҳолаши зи неъмат ба меҳнат кашид

چو حالش ز نعمت به محنت کشید

Биҷуз бозгаштан тариқӣ надид

بجز بازگشتن طریقی ندید

Ба заҳмат сафар кард ва роҳат гузошт

به زحمت سفر کرد و راحت گذاشت

Дар охир бидонаст ки аввал чаҳ дошт

در آخر بدانست که اول چه داشت

Бҷоӣӣ ки вақтат хушаст эй писар

بجائی که وقتت خوش است ای پسر

намебоядат кард зи онҷои сафар

نمی‌بایدت کرد ز آنجا سفر

Макун давлати офиятро раҳо

مکن دولت عافیت را رها

Миндози худро ба худ дар бало

مینداز خود را به خود در بلا

Макун дасти озу ҳавасро дароз

مکن دست آز و هوس را دراز

Ба чизе ки бахшида андат бисоз

به چیزی که بخشیده‌اندت بساز

Агар мӯрро ози камтари бадӣ

اگر مور را آز کمتر بدی

Чаро поймоли ҳама кас шудӣ ?

چرا پایمال همه کس شدی؟

Гули рафта аз бӯстон чун шунид

گل رفته از بوستان چون شنید

Насими сабо аз гулистон дамид

نسیم صبا از گلستان دمید

Ҳаме хост коед ба боғу баҳор

همی خواست کاید به باغ و بهار

Вале дошт аз шарм дар пои хор

ولی داشت از شرم در پای خار

Ба ночор бишикаст бозори хеш

به ناچار بشکست بازار خویش

Дигар бораи он ранҷиш оварад ба пеш

دگر باره آن رنجش آورد به پیش

На бар ҷои худ нозӣ оғоз кард

نه بر جای خود نازی آغاز کرد

Сари қиссаҳои куҳан боз кард

سر قصه‌های کهن باز کرد

Дуоту қаламу хости он ма чу тир

دوات و قلم و خواست آن مه چو تیر

зи машк хутан зад рақам бар ҳарир

ز مشک ختن زد رقم بر حریر

Стрдии ҳамаи сарнавишти қалам

ستردی همه سرنوشت قلم

Ҳамеи шасти хӯнӣ ба хӯни дам ба дам

همی شست خونی به خون دم به دم

Чу сатрӣ навиштӣ ба хӯни ҷигар

چو سطری نوشتی به خون جگر

Санами ҳам ба мижгони хуноб тар

صنم هم به مژگان خوناب تر

Нахуст офарин кард бар додгар

نخست آفرین کرد بر دادگر

Бар он офаринандаи моҳу хур

بر آن آفریننده ماه و خور

Ки ҳасани рухи дилбарон ӯ диҳад

که حسن رخ دلبران او دهد

Ҳўӣ дар дили ошиқон ӯ наад

هوی در دل عاشقان او نهد

Касе дрнбндди дарӣ кӯ гушӯд

کسی درنبندد دری کو گشود

зи корӣ ки кард ӯ пушаймон набӯд

ز کاری که کرد او پشیمان نبود

Маи ардоштии ихтиёрӣ ба каф

مه ارداشتی اختیاری به کف

Нарафтӣ ба бурҷу бол аз шараф

نرفتی به برج و بال از شرف

Касеро ҷуз ӯ дар миён нест даст

کسی را جز او در میان نیست دست

Азу дони ҷуз ӯро мадон ҳарчӣ ҳаст

از و دان جز او را مدان هرچه هست

Азуи раҳмату фазли бодои нисор

ازو رحمت و فضل بادا نثار

Шабу рӯз бар ҳазрати шаҳриёр

شب و روز بر حضرت شهریار

Худованд дияему тахти маӣ

خداوند دیهیم و تخت مهی

Шаҳаншоҳи иқлӣми фармондиҳӣ

شهنشاه اقلیم فرماندهی

Бар орандаи офтоб аз ниёам

بر آرنده آفتاب از نیام

Намояндаи фару аҳшоми шом

نماینده فر و احشام شام

Ба субҳи ҳабибон ки он рӯй тест

به صبح حبیبان که آن روی تست

Ба шоми ғарибон ки он мӯии тест

به شام غریبان که آن موی تست

Ба хоки кафи пот яъне серум

به خاک کف پات یعنی سرم

Ки аз хоки пои ту дар нагузарам

که از خاک پای تو در نگذرم

Камӣни бандаи баргирифтаи зи роҳ

کمین بنده برگرفته ز راه

Расонанда бар воҷи хуршеду моҳ

رساننده بر واج خورشید و ماه

Аз он пас ки бар маи сари афрохта

از آن پس که بر مه سر افراخته

Ба хоки сиёҳаш дар андохта

به خاک سیاهش در انداخته

Чу хуршед будам миннат дар ҳузур

چو خورشید بودم منت در حضور

Кунун зарраи ворами зи хуршеди давр

کنون ذره وارم ز خورشید دور

Чу шохи гёи кӯи наёбади ҳаво

چو شاخ گیا کو نیابد هوا

Чу моҳӣ ки аз об гардад ҷудо

چو ماهی که از آب گردد جدا

зи ҳиҷрон рӯй ту пажмурда ам

ز هجران روی تو پژمرده‌ام

Ту боқии Бамоне ки ман мурда ам

تو باقی بمانی که من مرده‌ام

Ту то ҳамчу абрам бирафтӣ зи сар

تو تا همچو ابرم برفتی ز سر

зи барги рузон ҳар дамами хушктар

ز برگ رزان هر دمم خشکتر

Магари соя эй бар сари ореи маро

مگر سایه‌ای بر سر آری مرا

Дигар тоза ватар барории маро

دگر تازه‌ و تر برآری مرا

Марои ҷон барои ту бошад азиз

مرا جان برای تو باشد عزیز

Вагарнаи малулами ман аз умр низ

وگرنه ملولم من از عمر نیز

Ба чашми ту май бандам аз дидаи хоб

به چشم تو می‌بندم از دیده خواب

Ҳамеша хаёл ту ҷӯям дар об

همیشه خیال تو جویم در آب

Ба шаб нолаам бар сурайё расад

به شب ناله‌ام بر ثریا رسد

зи мижгони сиришкам ба дарё расад

ز مژگان سرشکم به دریا رسد

Шабии нлтФтгар зи ҳолами шӯй

شبی نلتفت گر ز حالم شوی

зи сад солаи раҳ нола ам бишинавӣ

ز صد ساله ره ناله‌ام بشنوی

Агар бе вФоинди арбоби ҳасан

اگر بی‌وفایند ارباب حسن

Дарин ҳасан рӯй марои боби ҳасан

درین حسن روی مرا باب حسن

Махон хубро бевафо кон хатост

مخوان خوب را بی‌وفا کان خطاست

Ки худ пеши ман ҳасан , ҳасан вафост

که خود پیش من حسن، حسن وفاست

Саг ва бевафо ҳар ду пешам яке аст

سگ و بی‌وفا هر دو پیشم یکی است

Маро бе вафои хонданат шарт нест

مرا بی‌وفا خواندنت شرط نیست

На кунҷ рафт бади аҳдро саг махон

نه کنج رفت بد عهد را سگ مخوان

Ки гар башнавад саг бар оради фиғон

که گر بشنود سگ بر آرد فغان

Ки саги ҳақи неъмати шиносади накӯ

که سگ حق نعمت شناسد نکو

Вале ҳеҷ ҳақӣ намедонад ӯ

ولی هیچ حقی نمی‌داند او

Шабии вақт гул будам андари чаман

شبی وقت گل بودم اندر چمن

Май ва шамъ буданд шаби ёри ман

می و شمع بودند شب یار من

Шунидам ки парвона бо булбулӣ

شنیدم که پروانه با بلبلی

Ки мекард аз ишқи гули ғулғулӣ

که می‌کرد از عشق گل غلغلی

Ҳаме гуфт кин бонг ва фарёд чист ?

همی گفت کاین بانگ و فریاد چیست؟

зи бедоди маъшӯқ ин дод чист ?

ز بیداد معشوق این داد چیست؟

Чу булбул шунид ин , нолид зор

چو بلبل شنید این، نالید زار

Ки ман тираи рӯзами туе Бахтиёр

که من تیره روزم تویی بختیار

Туро бахт ёрасту давлати раҳе

تو را بخت یار است و دولت رهی

Ки дар пои маъшӯқи ҷон май диҳӣ

که در پای معشوق جان می‌دهی

Ба рӯзи ману ҳоли ман кас мабод

به روز من و حال من کس مباد

Ки ёрам равад пеши чашмам ба бод

که یارم رود پیش چشمم به باد

Бибояд барони зиндаи бгристн

بباید برآن زنده بگریستن

Ки бе ёри худ боядаш зистан

که بی‌یار خود بایدش زیستن

Марои зиндагонӣ барои ту бод

مرا زندگانی برای تو باد

Агар ман бимирами бақои ту бод

اگر من بمیرم بقای تو باد

Чу дар номаи аҳволи худ боз ронад

چو در نامه احوال خود باز راند

Фиристодаи шоҳро пеш хонд

فرستاده شاه را پیش خواند

Рух ва дида молида бар пой ӯ

رخ و دیده مالید بر پای او

Зар ифшоанду гавҳар ба болой ӯ

زر افشاند و گوهر به بالای او

Сар нома бӯседу пешаши ниҳод

سر نامه بوسید و پیشش نهاد

Ҳикояти з ҳар гӯна мекард ёд

حکایت ز هر گونه می‌کرد یاد

Кигар бар дараш ҷой худ дидамӣ

که گر بر درش جای خود دیدمی

Бар ин номаи худро бпичидмӣ

بر این نامه خود را بپیچیدمی

Чу гирд омадӣ бо ту ин хоксор

چو گرد آمدی با تو این خاکسار

Бар он даргар аз ман набӯдӣ ғубор

بر آن درگر از من نبودی غبار

Дигар бор гуфташ ки эй чораи соз

دگر بار گفتش که ای چاره ساز

Мгир аз ман хастаи дили пои боз

مگیر از من خسته دل پای باز

Ту май ое ва май рӯми зин сипас

تو می‌آیی و می‌روم زین سپس

Ки пешами гиромитарӣ аз нафас

که پیشم گرامی‌تری از نفس

Ба омад шиддат зиндааст ин бадан

به آمد شدت زنده است این بدن

Гар омад шудан кам кунӣ вои ман

گر آمد شدن کم کنی وای من

Бирав ки офаринандаи ёри ту бод

برو که آفریننده یار تو باد

Халоси ман аз раҳгузори ту бод

خلاص من از رهگذار تو باد

Аз он моҳиру қосиди андари гузашт

از آن ماهر و قاصد اندر گذشت

Чу бо вазон шуд дар ин паҳни дашт

چو با وزان شد در این پهن دشت

Равони пушт бар офтоби баҳор

روان پشت بر آفتاب بهار

Рух оварад дар сояи кирдигор

رخ آورد در سایه کردگار

Чу барқи дмон ҳар нафас ме ҷаҳид

چو برق دمان هر نفس می‌جهید

Дару дашту кҳсорро май давид

در و دشت و کهسار را می‌دوید

Биёмад давон то дар шаҳриёр

بیامد دوان تا در شهریار

Чу хуррами насимӣ ба боғи баҳор

چو خرم نسیمی به باغ بهار

Чу бар тахт рӯй шаҳаншоҳ дид

چو بر تخت روی شهنشاه دید

Ту гуфтӣ ки бар осмон моҳ дид

تو گفتی که بر آسمان ماه دید

Сарири шаҳаншоҳро бӯса дод

سریر شهنشاه را بوسه داد

Забони дуо ва сано баргушод

زبان دعا و ثنا برگشاد

Ки шоҳои худои ту ёри ту бод

که شاها خدای تو یار تو باد

Марои дили андари канори ту бод

مرا دل اندر کنار تو باد

Марои он номаро пеши тахташи ниҳод

مرا آن نامه را پیش تختش نهاد

Малик барграфт ва бар он бӯса дод

ملک برگرفت و بر آن بوسه داد

Чу багушӯд он номаро шоҳи сар

چو بگشود آن نامه را شاه سر

Чу барг саман кардаш аз жола тар

چو برگ سمن کردش از ژاله تر

Баборад бар сурхи гули ашки зард

ببارد بر سرخ گل اشک زرد

Вазони снблстони хат об хӯрд

وزان سنبلستان خط آب خورد

Чу пайғоми кодаши зи лаби пеш ӯ

چو پیغام کدش ز لب پیش او

Намаки рехти пиндор бар риш ӯ

نمک ریخت پندار بر ریش او

Қарору шикеб дарунаш намонад

قرار و شکیب درونش نماند

Замонии маҷол сукӯнаш намонад

زمانی مجال سکونش نماند

зи дили оташи дигараш бар фурухт

ز دل آتش دیگرش بر فروخت

Дар афтоду асбоб сабраш бсухт

در افتاد و اسباب صبرش بسوخت

Ҳавои дилаши он сухан тоза кард

هوای دلش آن سخن تازه کرد

Ҳамон аҳду меҳри куҳан тоза кард

همان عهد و مهر کهن تازه کرد

Дигар бора зад рои калак ва дуот

دگر باره زد رای کلک و دوات

Дилаш кард савдои калак ва дуот

دلش کرد سودای کلک و دوات

Ба номаи навиштан қалам барграфт

به نامه نوشتن قلم برگرفت

Қалами вори савдое аз сар гирифт

قلم وار سودایی از سر گرفت

Бар омад зи савдоаши ҷони дуот

بر آمد ز سوداش جان دوات

Сияҳ шуд ҳамеи дудмони дуот

سیه شد همی دودمان دوات

Қаламро зи сар бар тарошед по

قلم را ز سر بر تراشید پا

Баноми худованд бе интиҳо

بنام خداوند بی‌انتها

Чу дебочаи ҳамд ҳақ шуд тамом

چو دیباچه حمد حق شد تمام

Шхншоаҳ кард ибтидои салом

شخنشاه کرد ابتدای سلام

Саломӣ ки ҷонро равон ме диҳад

سلامی که جان را روان می‌دهد

Ба буии хушаши ёр ҷон ме диҳад

به بوی خوشش یار جان می‌دهد

Саломӣ ки ғуломяши боди баҳор

سلامی که غلامیش باد بهار

Саломии сиёҳяши машки ттор

سلامی سیاهیش مشک تتار

Саломӣ чу боди сабо дар чаман

سلامی چو باد صبا در چمن

Ки хезади зи барги гулу Настаран

که خیزد ز برگ گل و نسترن

Бар он талъати Комронии ман

بر آن طلعت کامرانی من

Бар он ҳосили зиндагонии ман

بر آن حاصل زندگانی من

Чу хуршеди тобони мубораки назар

چو خورشید تابان مبارک نظر

Чу субҳи длФрўзи фаррухи асар

چو صبح دلفروز فرخ اثر

Нигор чгл , зубдаи обу гул

نگار چگل، زبده آب و گل

Чаҳ об ва чаҳ гул ? сар ба сари ҷону дил

چه آب و چه گل؟ سر به سر جان و دل

Ниёзам ба дидор туаст ончунон

نیازم به دیدار توست آنچنان

Ки бошад тан беравонро ба ҷон

که باشد تن بی‌روان را به جان

Ба рӯзи ғарибон берагу ҷо

به روز غریبان بی‌رگ و جا

Ба сӯзи ятемон бедасту по

به سوز یتیمان بی‌دست و پا

Ба фарёди мазлӯм дар нимаи шаб

به فریاد مظلوم در نیمه شب

Ба навмидии ҷони расида ба лаб

به نومیدی جان رسیده به لب

Казин беш дар дарди даврии маро

کزین بیش در درد دوری مرا

Мудорои мФрмои сабурии маро

مدارا مفرما صبوری مرا

Ҳамин дами ду асбаи шитобии магар

همین دم دو اسبه شتابی مگر

Вагарнаи маро дар наёбӣ дигар

وگرنه مرا در نیابی دگر

Гузар кун ки даврӣ ба ғоят расед

گذر کن که دوری به غایت رسید

Назар кун ки вақт аноят расед

نظر کن که وقت عنایت رسید

Гарм ҳаст айбӣ бидон кам нигар

گرم هست عیبی بدان کم نگر

Вагар рафт саҳвӣ аз он даргузар

وگر رفت سهوی از آن درگذر

зи сӯзи дилам оташӣ даргирифт

ز سوز دلم آتشی درگرفت

Дар афтоду гетӣ саросар гирифт

در افتاد و گیتی سراسر گرفت

Низомӣ ки имрӯзи ҳасани ту рост

نظامی که امروز حسن تو راست

Бидон каз парешонеи ҳоли мост

بدان کز پریشانی حال ماست

Аз он сарваст чунин сари фароз

از آن سرو است چنین سر فراز

Ки прўрдши ин ҷӯй чашмам биноз

که پروردش این جوی چشمم بناز

Агар нестӣ дар паии ?ути чашми ман

اگر نیستی در پی‌ات چشم من

Ту нашинохтӣ пояи хештан

تو نشناختی پایه خویشتن

Ту ин обрӯгар зи худ дида Эй

تو این آبرو گر ز خود دیده‌ای

Ҳамоно ки ин қисса нашунида Эй

همانا که این قصه نشنیده‌ای