Ҳамин қисса мекард мурғӣ ба боғ
همین قصه میکرد مرغی به باغ
зи дарди ҷдоӣиш дар синаи доғ
ز درد جدائیش در سینه داغ
Шаби тира то рӯз равшан нахуфт
شب تیره تا روز روشن نخفت
Ғами ёри худ бо дил риш гуфт
غم یار خود با دل ریش گفت
Баромад ба гӯши малики зорӣ аш
برآمد به گوش ملک زاریاش
Бидонаст каз чист беморӣ аш
بدانست کز چیست بیماریاش
Бадв гуфт к-эии ёри дмсози ман
بدو گفت کای یار دمساز من
Туе дар ғами дӯсти анбози ман
تویی در غم دوست انباز من
Туро доғ бар дил , маро бар ҷигар
تو را داغ بر دل، مرا بر جگر
Биё то бисӯзем бо икдгр
بیا تا بسوزیم با یکدگر
Касеро ки доғӣ буд бар ҷигар
کسی را که داغی بود بر جگر
Даҳри нола ӯ зи ҳолаши хабар
دهر ناله او ز حالش خبر
Ҳамаи буи машк ояд аз дарун
همه بوی مشک آید از درون
Чу машк аз ҳадисаши дамади буии хӯн
چو مشک از حدیثش دمد بوی خون
з қавлаш барошуфт ва нолид мурғ
ز قولش برآشفت و نالید مرغ
Ҷавобяш хуш гуфт ва болид мурғ
جوابیش خوش گفت و بالید مرغ
Ки ишқи ман ва ту ҳарду яке аст
که عشق من و تو هردو یکی است
Тафовути миёни ман ва ту басӣ аст
تفاوت میان من و تو بسی است
Маро кард ёр аз бар хеши давр
مرا کرد یار از بر خویش دور
Манам ошиқӣ дар фироқаши сабур
منم عاشقی در فراقش صبور
Ба ночори даври ши з дар монда ам
به ناچار دور ش ز در ماندهام
Бад-ӣни ҳолат аз ҳиҷр дармонда ам
بدین حالت از هجر درماندهام
Ҳамаи рӯзи з ҳар ғамаш май чашм
همه روز ز هر غمش میچشم
Ҳамаи шаб аз нола бар май кашам
همه شب از ناله بر میکشم
Ба дард ва ғамам меравад рӯзгор
به درد و غمم میرود روزگار
Надонам чаҳ бошад саранҷоми кор ?
ندانم چه باشد سرانجام کار؟
Ту ёрӣ ба каф доштӣ чун нигор
تو یاری به کف داشتی چون نگار
Бидодӣ зи даст аз сари ихтиёр
بدادی ز دست از سر اختیار
Чу коми дили хештани ронда Эй
چو کام دل خویشتن راندهای
Ба нокомии имрӯзи дармонда Эй
به ناکامی امروز درماندهای
Туро бӯда коми дилӣ дар канор
تو را بوده کام دلی در کنار
Надидаи чунон коми дили рӯзгор
ندیده چنان کام دل روزگار
з беш худаш рондае ногаҳон
ز بیش خودش راندهای ناگهان
Надидам ки ошиқ буд Комрон
ندیدم که عاشق بود کامران
Малик чун зи мурғи ин ҳикоят шунид
ملک چون ز مرغ این حکایت شنید
Бузади даст ва бар тан гиребон дарид
بزد دست و بر تن گریبان درید
Ки дардои зи нопойдории ман
که دردا ز ناپایداری من
Дар ин ошиқии шармсории ман
در این عاشقی شرمساری من
Ки дар ошиқӣ эътиборам кунад ?
که در عاشقی اعتبارم کند؟
Ки мурғии чунин шармсорам кунад
که مرغی چنین شرمسارم کند
Чаҳ будӣ агар бол будӣ маро
چه بودی اگر بال بودی مرا
Ки бо мурғ биппаред дар ҳаво
که با مرغ بپرید در هوا
Малик бо хболи Рахши суҳбатӣ
ملک با خبال رخش صحبتی
Шаб ва рӯз медошт дар хилватӣ
شب و روز میداشت در خلوتی
Ва аз он сӯи сипаҳдори хубони чунин
و از آن سو سپهدار خوبان چنین
Биоварад лашкар ба Гелони замин
بیاورد لشکر به گیلان زمین
Ҳамаро пари бешау кӯҳ буд
همه را پر بیشه و کوه بود
Раҳеи тангу лашкари баси анбӯҳ буд
رهی تنگ و لشکر بس انبوه بود
Дарахтони сари афрошта бар фалак
درختان سر افراشته بر فلک
Сару бехашон бар самоу смк
سر و بیخشان بر سما و سمک
Баландӣ кӯҳаш бидон пойгоҳ
بلندی کوهش بدان پایگاه
Ки теғаш харошид рухсори моҳ
که تیغش خراشید رخسار ماه
Сари кӯҳи судаи фалакро камар
سر کوه سوده فلک را کمر
Чу кӯҳу камар ҳар ду бо якдигар
چو کوه و کمر هر دو با یکدیگر
Шуда бар камари кӯҳро ҳалқаи ёр
شده بر کمر کوه را حلقه یار
Муқӣмонашро аждаҳои ёри ғор
مقیمانش را اژدها یار غار
Ҳамаи кӯҳу ҳомӯни гиёҳу киё
همه کوه و هامون گیاه و کیا
Киёеи ниҳон дар бен ҳар гиёҳ
کیایی نهان در بن هر گیاه
Ҳавояш ба ҳаддии чунон буд гарм
هوایش به حدی چنان بود گرم
Ки чун мум мешуд дили санги нарм
که چون موم میشد دل سنگ نرم
Хабар чун ба солор Гелон расед
خبر چون به سالار گیلان رسید
Ки омад дирафши сипоҳии падед
که آمد درفش سپاهی پدید
Фиристод аз ҳар сӯеи лашкарӣ
فرستاد از هر سویی لشکری
Ба ҳар марзу бӯмӣ ва ҳар кишварӣ
به هر مرز و بومی و هر کشوری
Сипоҳӣ биовар монанди кӯҳ
سپاهی بیاور مانند کوه
Каз он кӯҳу ҳомӯн ҳаме шуд сутӯҳ
کز آن کوه و هامون همی شد ستوه
Биёростанд он сипаҳи кӯҳ ва дар
بیاراستند آن سپه کوه و در
Ба хишт ва табризину гӣлии сипар
به خشت و تبریزین و گیلی سپر
Бидон марз гуфтӣ ки ҳар марди кишт
بدان مرز گفتی که هر مرد کشت
Баромад ба ҷои алафи теғу хишт
برآمد به جای علف تیغ و خشت
Ду лашкари расиданд бо икдгр
دو لشکر رسیدند با یکدگر
Пар аз кини даруну пар аз боди сар
پر از کین درون و پر از باد سر
Ду кӯҳи гарон дар ҳам овехтанд
دو کوه گران در هم آویختند
Ду дарё ба якдигар омехтанд
دو دریا به یکدیگر آمیختند
з боридани теғу гирди ғубор
ز باریدن تیغ و گرد غبار
Ҳавои гашт чун абри пӯлоди бор
هوا گشت چون ابر پولاد بار
Фалакро дами кар ва ноӣ аз хурӯш
فلک را دم کر و نای از خروش
Дар он рӯз кар кард чун сахраи гӯш
در آن روز کر کرد چون صخره گوش
Ниҳони гашт рӯй ҳаво дар ғубор
نهان گشت روی هوا در غبار
Илм мефишонд остин бар ғубор
علم میفشاند آستین بر غبار
Дар афканди дарё бар абрӯи гиреҳ
در افکند دریا بر ابرو گره
Бапушед дар оби моҳии зира
بپوشید در آب ماهی زره
Сари саракашон аз дами теғи чок
سر سرکشان از دم تیغ چاک
Занони зери лаби хандаи зҳрнок
زنان زیر لب خنده زهرناک
Ба зарби табари сари зи ҳам во шуда
به ضرب تبر سر ز هم وا شده
Чу бастаи дарави мағзи пайдо шуда
چو بسته درو مغز پیدا شده
Фитодаи зи сари мағзи гардони бурун
فتاده ز سر مغز گردان برون
Бар он мағзи шамшери гирён ба хӯн
بر آن مغز شمشیر گریان به خون
Шуд аз гирди торики чархи барин
شد از گرد تاریک چرخ برین
Замини осмон , осмон шуд замин
زمین آسمان، آسمان شد زمین
Рухи лаъли фарсӯда дар зери наъл
رخ لعل فرسوده در زیر نعل
зи хӯни оҳанӣни наъл ҳо гашта лаъл
ز خون آهنین نعلها گشته لعل
Чкои чоки шамшери бади ҳавлнок
چکا چاک شمشیر بد هولناک
Дил кӯҳ шуд зи он чкои чоки чок
دل کوه شد ز آن چکا چاک چاک
Чаҳ дар хӯни гардони табар зин нишаст
چه در خون گردان تبر زین نشست
Гузашт аз сару тани табризин шикаст
گذشت از سر و تن تبریزین شکست
намехӯрд ҷузи оби ханҷари ҷигар
نمیخورد جز آب خنجر جگر
намекард ҷузи тир бар дили гузар
نمیکرد جز تیر بر دل گذر
Сипаҳдори Эрон чу боди вазон
سپهدار ایران چو باد وزان
Ки хезад ба фасли хазон дар рузон
که خیزد به فصل خزان در رزان
Ба ҳар сӯ ки мураккаби барангехтӣ
به هر سو که مرکب برانگیختی
Сар аз тан чу барги рузони рехтӣ
سر از تن چو برگ رزان ریختی
Гуҳӣ ронад бар чапи гуҳии сӯии рост
گهی راند بر چپ گهی سوی راست
з ҳар сӯ чу дарёии чунин мавҷ хост
ز هر سو چو دریای چنین موج خاست
Сипоҳи бади андешро рӯй баст
سپاه بد اندیش را روی بست
Чу зулфаши саросар ба ҳам дар шикаст
چو زلفش سراسر به هم در شکست
Чунин то ба сари хайл Гелон расед
چنین تا به سر خیل گیلان رسید
Сипаҳбад чу акс дирафшаш бидид
سپهبد چو عکس درفشش بدید
Ба дил гуфт ки ӣнҷо дирафшасту мушт
به دل گفت که اینجا درفش است و مشت
Аннанро бипечед ва бар кард пушт
عنان را بپیچید و بر کرد پشت
Сафи лашкар аз ҷой барканда шуд
صف لشکر از جای برکنده شد
Ба ҳар сӯии лашкар пароканда шуд
به هر سوی لشکر پراکنده شد
Саросема дар дашту кҳсори гашт
سراسیمه در دشت و کهسار گشت
Ду рӯзӣу охири гирифтори гашт
دو روزی و آخر گرفتار گشت
Вази он пас дар он марз моҳӣ нишаст
وز آن پس در آن مرز ماهی نشست
Дар адл ва бедод бикшоду баст
در عدل و بیداد بگشاد و بست
Чу омад ҳамаи кори Гелон ба соз
چو آمد همه کار گیلان به ساز
Ба пирӯзӣу хуррамии гашти боз
به پیروزی و خرمی گشت باز
Дар Андам ки султони нилии ҳисор
در آندم که سلطان نیلی حصار
Зафар ёфт бар лашкари Зангбор
ظفر یافت بر لشکر زنگبار
Бибастанд бар кӯҳаи пели кӯс
ببستند بر کوهه پیل کوس
Ҳаво шуд зи гирди замини обнӯс
هوا شد ز گرد زمین آبنوس
Сипаҳро зи Гелон ба Эрон кашид
سپه را ز گیلان به ایران کشید
Хабар чун ба шоҳ далерон расед
خبر چون به شاه دلیران رسید
Бифармуд то сарварони сипоҳ
بفرمود تا سروران سپاه
Саросар пазира шудандаш ба роҳ
سراسر پذیره شدندش به راه
Биёмад сипаҳдори пирӯзи ҷанг
بیامد سپهدار پیروز جنگ
Дирафшии пасу пушти фирӯзаи ранг
درفشی پس و پشت فیروزه رنگ
Шудаи лаъли рухсораш аз офтоб
شده لعل رخسارش از آفتاب
зи барги гули лаъли резони гулоб
ز برگ گل لعل ریزان گلاب
Нишаста бар атрофи рӯйиши ғубор
نشسته بر اطراف رویش غبار
Чу бар гирди маи гирди машки ттор
چو بر گرد مه گرد مشک تتار
Қадаши рояти лашгару дилбарӣ
قدش رایت لشگر و دلبری
Сари рояташи хусрави ховарӣ
سر رایتش خسرو خاوری
Ду мишкӣни каманд ва ду занҷири мӯ
دو مشکین کمند و دو زنجیر مو
Фурӯи ҳашта бар офтоб аз ду сӯй
فرو هشته بر آفتاب از دو سوی
зи як сӯи сари душманон дар каманд
ز یک سو سر دشمنان در کمند
зи як сӯи дили дӯстонаш ба банд
ز یک سو دل دوستانش به بند
Рахш дар фурӯғи ҷамолаш ба тоб
رخش در فروغ جمالش به تاب
Кашида сипар дар рухи офтоб
کشیده سپر در رخ آفتاب
Куҷои ронда ӯ адҳами раҳнавард
کجا رانده او ادهم رهنورد
Шудаи анбари ашҳби онҷо ба гирд
شده عنبر اشهب آنجا به گرد
Биёмад чунин то ба даргоҳи шоҳ
بیامد چنین تا به درگاه شاه
Фурӯд омад ва рафт дар боргоҳ
فرود آمد و رفت در بارگاه
Чу аз даври тоҷ шҳншаҳ бидид
چو از دور تاج شهنشه بدید
Ниёйиши кунони пеши тахташи давид
نیایش کنان پیش تختش دوید
Сар тахт биниҳод дар пеши тахт
سر تخت بنهاد در پیش تخت
Шҳншаҳ гирифташ дар оғӯши сахт
شهنشه گرفتش در آغوش سخت
Малики муддатии оби ҳайвони талаб
ملک مدتی آب حیوان طلب
Ҳаме кард то боз хӯрдаш ба лаб
همی کرد تا باز خوردش به لب
Бпрсидш аз ранҷу роҳи дароз
بپرسیدش از رنج و راه دراز
Ки чун омадӣ дар нишебу фароз ?
که چون آمدی در نشیب و فراز؟
Басии миннат аз довари додгар
بسی منت از داور دادگر
Ки боз омадӣ дўстком аз сафар
که باز آمدی دوستکام از سفر
Бифармуд то мутриби длнўоз
بفرمود تا مطرب دلنواز
з соз оварад базми ъушрат ба соз
ز ساز آورد بزم عشرت به ساز
Парии чеҳраи он ҷоми ҷамшед ва кӣ
پری چهره آن جام جمشید و کی
Дар оварад рахшони зи хуршед май
در آورد رخشان ز خورشید می
Дар афканди баҳрӣ ба киштии зар
در افکند بحری به کشتی زر
Ки дар намекард киштии гузар
که در نمیکرد کشتی گذر
Малики ташнаи он ҷом май бстдш
ملک تشنه آن جام میبستدش
Чу киштӣ ки дарё кашад дар худаш
چو کشتی که دریا کشد در خودش
Ба шодӣ рӯй санам нӯш кард
به شادی روی صنم نوش کرد
Замони гузашта фаромӯш кард
زمان گذشته فراموش کرد
Бифармуд дорои гетии ситон
بفرمود دارای گیتی ستان
Ба ганҷур то ҳамлҳои гарон
به گنجور تا حملهای گران
Ба пелони зи ганҷинаи беруни барад
به پیلان ز گنجینه بیرون برد
Кулоҳу камари кӯҳ кӯҳ оварад
کلاه و کمر کوه کوه آورد
Нахустин аз он саракашон , подшоҳ
نخستین از آن سرکشان، پادشاه
Чу хуршед бахшед халъат ба моҳ
چو خورشید بخشید خلعت به ماه
Чу чархиши қабоӣ мурассаъ бидод
چو چرخش قبای مرصع بداد
Чу меҳраши зи зари тоҷ бар сари ниҳод
چو مهرش ز زر تاج بر سر نهاد
Дилу ҷон бар ӯ карда эсор буд
دل و جان بر او کرده ایثار بود
Чаҳ ҷои зару асбу динор буд ?
چه جای زر و اسب و دینار بود؟
Ба номи оварону сарони сипоҳ
به نام آوران و سران سپاه
Қабо ва камар доду рӯмии кулоҳ
قبا و کمر داد و رومی کلاه
Дар ганҷ бикшод ва динор дод
در گنج بگشاد و دینار داد
Ба лашкари заҳри чиз бисёр дод
به لشکر زهر چیز بسیار داد
Бар он моҳи чндонкаҳ ки бигузашт сол
بر آن ماه چندانکه که بگذشت سال
Фузун мешудаш ҳасан ҳамчун ҳилол
فزون میشدش حسن همچون هلال
Ҳаво ҳар нафас буд бешарм тар
هوا هر نفس بود بی شرمتر
Ҳаме кард меҳри фалаки гарм тар
همی کرد مهر فلک گرمتر
Ҳамаи рӯзаи тухм тараб коштанд
همه روزه تخم طرب کاشتند
зи оби рузаш об ме доштанд
ز آب رزش آب میداشتند
Ҳама сола буданд бо базм май
همه ساله بودند با بزم می
Чаҳ базмӣ ки зад ханда бар базм кӣ
چه بزمی که زد خنده بر بزم کی
Чунин то баромади барин чанд сол
چنین تا برآمد برین چند سال
Бар он моҳ ногуҳ бигардед ҳол
بر آن ماه ناگه بگردید حال
Хам оварад болои сарви сеӣ
خم آورد بالای سرو سهی
Гирифташ гули лаъли ранг баӣ
گرفتش گل لعل رنگ بهی
Насими хазон бар баҳораши гузашт
نسیم خزان بر بهارش گذشت
Чу чашми хуши хеши бемори гашт
چو چشم خوش خویش بیمار گشت
Талаб кард болини сараш аз вабол
طلب کرد بالین سرش از وبال
Ниҳолии ватани сохт симини ниҳол
نهالی وطن ساخت سیمین نهال
Замонаи маи равшанаш тира кард
زمانه مه روشنش تیره کرد
з даврон расед офтобаш ба зард
ز دوران رسید آفتابش به زرد
Чу шуд тираи рӯзаш ба шаби ним шаб
چو شد تیره روزش به شب نیم شب
Ҳамин комдши ҷон ба лаби зери лаб
همین کامدش جان به لب زیر لب
Ба ёрон худ гуфт ёрӣ кунед
به یاران خود گفت یاری کنید
Чу мурғон бар ин сарв зорӣ кунед
چو مرغان بر این سرو زاری کنید
Бияёд ёрон ва бар ҳоли ёр
بیاید یاران و بر حال یار
Баборед ашк ва бинолед зор
ببارید اشک و بنالید زار
Ки ман додаам зиндагонӣ ба бод
که من دادهام زندگانی به باد
Чу гул май рӯм дар ҷавонӣ ба бод
چو گل میروم در جوانی به باد
Бар ин сабзи хат ва бар ин глъзор
بر این سبز خط و بر این گلعذار
Чу абри баҳории бгрииди зор
چو ابر بهاری بگریید زار
Ба май дар зи лаълам ҳикоят кунед
به می در ز لعلم حکایت کنید
Ба мастии зи чашмам ривоят кунед
به مستی ز چشمم روایت کنید
Ба шодии лаъл лабам ме хуред
به شادی لعل لبم میخورید
зи ман гуҳи гуҳӣ ёд ме оваред
ز من گه گهی یاد میآورید
Ба оби сиришками бшўӣиди тан
به آب سرشکم بشوئید تن
Бсозидм аз барги насрини кафан
بسازیدم از برگ نسرین کفن
Гули андари иморӣ ман густаред
گل اندر عماری من گسترید
Амморем чун ғунча гул бурид
عماریم چون غنچه گل برید
Ба сӯии чаман то сеӣ сарви ноз
به سوی چمن تا سهی سرو ناز
Барад бар қади нозанинами намоз
برد بر قد نازنینم نماز
Сросимаҳ дар боғи оби равон
سرآسیمه در باغ آب روان
Занад санг бар сина дорад фиғон
زند سنگ بر سینه دارد فغان
Ки ӯ хуии хуш аз ман омӯхта аст
که او خوی خوش از من آموخته است
Сафои дарун аз ман андӯхта аст
صفای درون از من اندوخته است
Басӣ бар лабаш Комрон бӯда ам
بسی بر لبش کامران بودهام
Басӣ бар канораши ман осӯда ам
بسی بر کنارش من آسودهام
Ба чашми андари оради зи ғами лолаи хӯн
به چشم اندر آرد ز غم لاله خون
Чу наргис кунад шамъро сарнигӯн
چو نرگس کند شمع را سرنگون
Чу дар гул наед ин тани пари зи ноз
چو در گل نهید این تن پر ز ناز
зи хоками қадамро мгириди боз
ز خاکم قدم را مگیرید باز
Фурӯ шуд маи чордаҳи нимаи шаб
فرو شد مه چارده نیمه شب
Баровард ширини равонро ба лаб
برآورد شیرین روان را به لب
Қафас хирад бишикаст ва тӯтӣ парид
قفس خرد بشکست و طوطی پرید
Ба Ҳиндӯстон рафт ва боз орамид
به هندوستان رفت و باز آرمید
Биёмад ки бар сар кунад хоки хур
بیامد که بر سر کند خاک خور
намеёфт каз ашк шуд хок тар
نمییافت کز اشک شد خاک تر
Ба одати фалак бар сари кӯйу роҳ
به عادت فلک بر سر کوی و راه
Ҳамеи рехт аз хирмани моҳи коҳ
همی ریخت از خرمن ماه کاه
Ҳамаи роҳ з омад шуд каҳкашон
همه راه ز آمد شد کهکشان
Пар аз коҳ шуд чун раҳи каҳкашон
پر از کاه شد چون ره کهکشان
Дами субҳ оҳӣ баровард сард
دم صبح آهی برآورد سرد
Пилосӣ чу шаб дар бар рӯз кард
پلاسی چو شب در بر روز کرد
Булӯрӣни қадаҳи Зуҳра бар зад ба санг
بلورین قدح زهره بر زد به سنگ
Ба нохун харошид рухсори чанг
به ناخن خراشید رخسار چنگ
Дариданд хунёгарон рӯй даф
دریدند خنیاگران روی دف
Ба сар бар ҳаме зад май лаъли каф
به سر بر همی زد می لعل کف
Рухи неи зи оҳ сияҳ шуд сипоҳ
رخ نی ز آه سیه شد سپاه
Наомад бурун аз дамаши ғайри оҳ
نیامد برون از دمش غیر آه
зи ҳасрат дар афтод оташ ба авд
ز حسرت در افتاد آتش به عود
Дилаши сӯхти вази дил бар оварад дӯд
دلش سوخت وز دل بر آورد دود
Нмизд касе бо неи онрўзи дам
نمیزد کسی با نی آنروز دم
з чашмаш намеомад ало ки нам
ز چشمش نمیآمد الا که نم
Пас онгаҳ ба кофуру машку гулоб
پس آنگه به کافور و مشک و گلاب
Бишустанд андом чун офтоб
بشستند اندام چون آفتاب
Тани нозанинтар зи барги саман
تن نازنینتر ز برگ سمن
Гирифтанд чун ғунчааш дар кафан
گرفتند چون غنچهاش در کفن
зи авду зараш марқадӣ сохтанд
ز عود و زرش مرقدی ساختند
зи дебои чин фарш андохтанд
ز دیبای چین فرش انداختند
Чу шукр дар омихтндш ба авд
چو شکر در آمیختندش به عود
Бар омад зи сӯзи дили халқи дӯд
بر آمد ز سوز دل خلق دود
Ту гуфтӣ ки будаш сиёҳу кабӯд
تو گفتی که بودش سیاه و کبود
Замин дар пилос сияҳи тору пуд
زمین در پلاس سیه تار و پود
Чу тобуташ аз ҷой бардоштанд
چو تابوتش از جای برداشتند
Ҳамаи нола ва вой бардоштанд
همه ناله و وای برداشتند
Бузургони саросема чун биҳшон
بزرگان سراسیمه چون بیهشان
Ҳамаи роҳ бар дӯши наъшаши кашон
همه راه بر دوش نعشش کشان
Ниҳоданд ёрон ба хоки андараш
نهادند یاران به خاک اندرش
Шудаи хишти болину гули бистараш
شده خشت بالین و گل بسترش
Ҷаҳоно надонам дилат чун диҳад
جهانا ندانم دلت چون دهد
Ки бодии хунак бар чунин гули ҷаҳд ?
که بادی خنک بر چنین گل جهد؟
Чунон тозаи сарвӣ чаро бар кунӣ
چنان تازه سروی چرا بر کنی
Ба тобут дар таҳта бандаш кунӣ ?
به تابوت در تخته بندش کنی؟
Ба кирдори оташ Рахш барфурӯхт
به کردار آتش رخش برفروخت
Дили охир бар он оташат чун насӯхт
دل آخر بر آن آتشت چون نسوخت