Шунидам ки шоҳӣ ба Эрони замин
شنیدم که شاهی به ایران زمین
Сазовор дияему тоҷу нигин
سزاوار دیهیم و تاج و نگین
Зари афшон чу хуршед дар гоҳи базм
زر افشان چو خورشید در گاه بزم
Сари афшон чу шамшери даргоҳи разм
سر افشان چو شمشیر درگاه رزم
зи оби кафши баҳри гирён шуда
ز آب کفش بحر گریان شده
зи тоби туфаши бабри бирён шуда
ز تاب تفش ببر بریان شده
Агар бо фалак дар камари дасти кин
اگر با فلک در کمر دست کین
Задӣ осмонро задӣ бар замин
زدی آسمان را زدی بر زمین
Ба рмҳ аз фалаки уқдаро ме гушӯд
به رمح از فلک عقده را میگشود
зи чавгон ӯ гӯии ма май рабӯд
ز چوگان او گوی مه میربود
Чу дасташи камонро биёростӣ
چو دستش کمان را بیاراستی
зи ҳозаҳи з ҳар гӯша бархестӣ
ز هازه ز هر گوشه برخاستی
Чу бар гӯш мураккаб наҳодӣ қадам
چو بر گوش مرکب نهادی قدم
Задӣ хомаро пой кардӣ қалам
زدی خامه را پای کردی قلم
Зиҳии зӯри дасти шаҳаншоҳи зиҳ
زهی زور دست شهنشاه زه
Ки баст аз сари даст бар чархи зиҳ
که بست از سر دست بر چرخ زه
Ҳамаи родӣу мардӣу бхрдӣ
همه رادی و مردی و بخردی
зи сар то ба пои фараи эзадӣ
ز سر تا به پا فره ایزدی
Қадаш дар латофат ки ҷонӣаст пок
قدش در لطافت که جانی است پاک
Фурӯи бардаи оби равонро ба хок
فرو برده آب روان را به خاک
Агар Монии он рӯй дидӣ яқин
اگر مانی آن روی دیدی یقین
Ба ҳам барзадии сӯрати нақши чин
به هم برزدی صورت نقش چین
Хиромони қадаш бо рухи моҳтоб
خرامان قدش با رخ ماهتاب
Чу сарвӣ ки бор оварад офтоб
چو سروی که بار آورد آفتاب
Чу хуршеди моҳяши манзур буд
چو خورشید ماهیش منظور بود
зи сар то қадами пояи нур буд
ز سر تا قدم پایه نور بود
Фиришта наҳодӣ , парии пайкарӣ
فرشته نهادی، پری پیکری
Латифӣ , зарифӣ , ҳунари парварӣ
لطیفی، ظریفی، هنر پروری
зи сар то ба поу зи по то ба сар
ز سر تا به پا و ز پا تا به سر
Ҳамаи ҷону дил буду ҳушу ҳунар
همه جان و دل بود و هوش و هنر
Ду ганҷаши ниҳон дар ду кунҷи даҳан
دو گنجش نهان در دو کنج دهن
Набӯдаш дар он кунҷи ганҷи сухан
نبودش در آن کنج گنج سخن
зи шӯри лаби лаъли ширини вай
ز شور لب لعل شیرین وی
Ба талхӣ ҳаме дод ҷони ҷом май
به تلخی همی داد جان جام می
Ба ҳар гӯшаи наргисаши дилрабо
به هر گوشه نرگسش دلربا
Дар он гӯшаҳо ҷовдон карда ҷо
در آن گوشهها جاودان کرده جا
Ҷавонӣ ба қади рост , чун нешикар
جوانی به قد راست، چون نیشکر
Тарошидаи андому бастаи камар
تراشیده اندام و بسته کمر
Лабонаши саросари зи қанду набот
لبانش سراسر ز قند و نبات
Даҳонаш лаболаби зи оби ҳаёт
دهانش لبالب ز آب حیات
Аз ӯ пари ҳунартар ҷавонӣ набӯд
از او پر هنرتر جوانی نبود
Ба ҳасани Рахш длстонӣ набӯд
به حسن رخش دلستانی نبود
зи маъшӯқи ошиқ ба хӯбии басӣ
ز معشوق عاشق به خوبی بسی
Фрўн буд ва донист ин ҳар касе
فرون بود و دانست این هر کسی
Хирад вазнашон кард бо икдгр
خرد وزنشان کرد با یکدگر
Ба ширинии ин буд аз он чарб тар
به شیرینی این بود از آن چربتر
Дар ойӣна медид рухсори хеш
در آیینه میدید رخسار خویش
Ки ӯ буд сад раҳ ба аз ёри хеш
که او بود صد ره به از یار خویش
Вале ишқро бо чунинҳо чаҳ кор ?
ولی عشق را با چنینها چه کار؟
Ҳўӣ подшоҳӣаст баси комгор
هوی پادشاهی است بس کامگار
Гуҳии хаймаро бар саробӣ занад
گهی خیمه را بر سرابی زند
Гуҳӣ бар кунад , бар сар обӣ занад
گهی بر کند، بر سر آبی زند
Гуҳаши роҳ рӯмасту гуҳи зи нгбор
گهش راه روم است و گه ز نگبار
Гуҳаши ҷой ҳиндасту гуҳи Қандаҳор
گهش جای هند است و گه قندهار
Шаҳаншоҳро мӯнису ёр буд
شهنشاه را مونس و یار بود
Шабу рӯзи дилҷӯйу дилдор буд
شب و روز دلجوی و دلدار بود
Мау солашон чун мау офтоб
مه و سالشان چون مه و آفتاب
Назар буд бо ҳама ба рӯзи шабоб
نظر بود با همه به روز شباب
Кашидӣ гуҳу бега аз ҷом кӣ
کشیدی گه و بیگه از جام کی
Ба шодӣ рӯй длором май
به شادی روی دلارام می
Чу чашму лаби хештани комёб
چو چشم و لب خویشتن کامیاب
Гуҳӣ дар шикору гуҳӣ дар шароб
گهی در شکار و گهی در شراب
Чу абрӯии худ гоҳ дар бӯстон
چو ابروی خود گاه در بوستان
Кашиданд бар гулистони сояи бон
کشیدند بر گلستان سایهبان
Чу хуршеди тобон ба фасли баҳор
چو خورشید تابان به فصل بهار
Муборак шуда ҳар ду бар рӯзгор
مبارک شده هر دو بر روزگار
« чу шеру шукр бо ҳам омехта »
« چو شیر و شکر با هم آمیخته »
Чу ҷону хирад дар ҳам омехта
چو جان و خرد در هم آمیخته