Ба вақте ки боди хазони хостӣ
به وقتی که باد خزان خاستی
Рузонро ба зевар биёростӣ
رزان را به زیور بیاراستی
Ҳавоӣ мухолиф задӣ боғ ро
هوای مخالف زدی باغ را
Шудӣ зарду бемори шох аз ҳаво
شدی زرد و بیمار شاخ از هوا
Хазон бар рузони домани аФшондӣ
خزان بر رزان دامن افشاندی
Чароғи гулу лолаи бншондӣ
چراغ گل و لاله بنشاندی
Замонӣ шудӣ беди бен теғи бор
زمانی شدی بید بن تیغ بار
Дамии бод май баради дасти чанор
دمی باد میبرد دست چنار
зи сӯзи фироқ саман ёфт доғ
ز سوز فراق سمن یافت داغ
Аз он ҷомаи зарди пӯшеди боғ
از آن جامه زرد پوشید باغ
Набинӣ ки хури пушт чун барканд ,
نبینی که خور پشت چون برکند،
Замини ҷомаи рузад дар бар кунад
زمین جامه رزد در بر کند
Авони ҷавонӣу фасли баҳор
اوان جوانی و فصل بهار
Ҳамаи ранг ва буиасту нақш ва нигор
همه رنگ و بوی است و نقش و نگار
Хазонаст айёми перӣу марг
خزان است ایام پیری و مرگ
Шавад рӯй зарду баради боди барг
شود روی زرد و برد باد برگ
Баҳор ар набӯдӣ хазон кӣ шудӣ ?
بهار ار نبودی خزان کی شدی؟
Чунин зард рӯй рузон кӣ шудӣ ?
چنین زرد روی رزان کی شدی؟
Рухи зард баро гирифтӣ ғубор
رخ زرد به را گرفتی غبار
Ба хӯн сурх мекард дандони анор
به خون سرخ میکرد دندان انار
з бебаррагӣ аз бас ки бар сари чанор
ز بی برگی از بس که بر سر چنار
Задӣ даст дасташ фитодӣ зи кор
زدی دست دستش فتادی ز کار
Басӣ об нолид ва бар худ гирист
بسی آب نالید و بر خود گریست
Ки занҷир бар гардани ман з чист ?
که زنجیر بر گردن من ز چیست؟
Бисми нест ин кандарин рӯз чанд
بسم نیست این کاندرین روز چند
Ҳаво кард хоҳад марои таҳтаи банд ?
هوا کرد خواهد مرا تخته بند؟
Бисоти рузон буд дар зари ниҳон
بساط رزان بود در زر نهان
Чу базми ҷҳонбхши гетии ситон
چو بزم جهانبخش گیتی ستان
Ба фаслии чунон шоҳи пирӯзи бахт
به فصلی چنان شاه پیروز بخت
Сари оби ҷустӣу пои дарахт
سر آب جستی و پای درخت
Май зарди заррин чу барги рузон
می زرد زرین چو برگ رزان
Кашидандӣ андари ҳавои хазон
کشیدندی اندر هوای خزان
Насим хазоне чу бархестӣ
نسیم خزانی چو برخاستی
Ҳамаи базм мисатон биёростӣ
همه بزم مستان بیاراستی
Малик дар хазон доштӣ навбаҳор
ملک در خزان داشتی نوبهار
Дарахташи барӯманду боғаш ба бор
درختش برومند و باغش به بار
Гузидӣ лаби ёрро бе ҳҷиб
گزیدی لب یار را بی حجیب
Гирифтӣ зи нхдони симин чу себ
گرفتی ز نخدان سیمین چو سیب
Ба ҳасан ар чаҳ себ аз миёни баради гӯ ,
به حسن ار چه سیب از میان برد گو،
з нхдон зад ӯ бо зи нхдон ӯ
ز نخدان زد او با ز نخدان او
Агар чаҳ занад хандаи ширини анор
اگر چه زند خنده شیرین انار
Ба худ хандад ӯ бо лаби лаъли ёр
به خود خندد او با لب لعل یار