Куҷои тохтии хусрави хорўон
کجا تاختی خسرو خاروان
Аннан бар зимистони гуҳи осмон
عنان بر زمستان گه آسمان
Шудӣ шох аз боди ларзон чу бед
شدی شاخ از باد لرزان چو بید
Сари сабзи кҳсори гаштии сипед
سر سبز کهسار گشتی سپید
Чу бархестӣ боди баҳмани зи ҷой
چو برخاستی باد بهمن ز جای
Фурӯи мардии оташ ба даст ва ба пой
فرو مردی آتش به دست و به پای
Шудӣ об дар қоқм аз боди хушк
شدی آب در قاقم از باد خشک
Ба санҷоби гаштии ниҳони беди машк
به سنجاب گشتی نهان بید مشک
Сипедӣ гирифтӣ ҳамаи кӯҳу роғ
سپیدی گرفتی همه کوه و راغ
Сиёҳӣ надидӣ касе ҷузи калоғ
سیاهی ندیدی کسی جز کلاغ
Ба барф ар фурӯ рафтӣ он рӯзи хур
به برف ار فرو رفتی آن روز خور
Куҷо бар тавонистӣ омад дигар
کجا بر توانستی آمد دگر
Чу дароӣ симоб будӣ замин
چو درای سیماب بودی زمین
Сар аз барф бар абри судии замин
سر از برف بر ابر سودی زمین
Ситодаи дарахтони гули ноумед
ستاده درختان گل ناامید
Бараҳнаи тан аз боди ларзон чу бед
برهنه تن از باد لرزان چو بید
Бар эшон басӣ навҳа кардӣ саҳоб
بر ایشان بسی نوحه کردی سحاب
Ба зории бборидӣ аз дидаи об
به زاری بباریدی از دیده آب
Шудаи сарвро хушку афсурдаи даст
شده سرو را خشک و افسرده دست
Чанораст дар остини бардаи даст
چنار است در آستین برده دست
Ҳавои шерро пӯстин ме дарид
هوا شیر را پوستین میدرید
Сияҳи гӯшро гӯшҳо ме бурид
سیه گوش را گوشها میبرید
Куҷои мардро бод дидӣ ба кӯй
کجا مرد را باد دیدی به کوی
Ба ҷустӣу бинии ббрдии з рӯй
به جستی و بینی ببردی ز روی
Ба новаки ҳавои мӯиро май шикофт
به ناوک هوا موی را میشکافت
Синон мезад ва рӯйро май шикофт
سنان میزد و روی را میشکافت
Ҳар онкас ки дардӣ дар оташ набӯд
هر آنکس که دردی در آتش نبود
Дамӣ хуш намеомадаш ҳамчуи авд
دمی خوش نمیآمدش همچو عود
Малики минқал зар барафрӯхтӣ
ملک منقل زر برافروختی
Ҳамаи авду анбар бар он сӯхтӣ
همه عود و عنبر بر آن سوختی
зи гулнори минқал чу бустон шудӣ
ز گلنار منقل چو بستان شدی
Ба бустони басии мурғ бирён шудӣ
به بستان بسی مرغ بریان شدی
Равон гашта дар базми ҷоми шароб
روان گشته در بزم جام شراب
Чу гардандаи гирди фалаки офтоб
چو گردنده گرد فلک آفتاب
Булӯрӣни қадаҳ буд марҷони намо
بلورین قدح بود مرجان نما
Чунон котшии саркашад дар ҳаво
چنان کاتشی سرکشد در هوا
Сар ҳар ду аз ишқ ва май гарм буд
سر هر دو از عشق و می گرم بود
намедошт дайро дами сарди суд
نمیداشت دی را دم سرد سود
Ба май маҷлиси айш хуш доштанд
به می مجلس عیش خوش داشتند
Дами сарди дай бод пиндоштанд
دم سرد دی باد پنداشتند
Касеро ки дар моҳи даии оташӣ
کسی را که در ماه دی آتشی
з менест , ё аз рухи маҳвашӣ ,
ز می نیست، یا از رخ مهوشی،
Ҳақиқати бадонаш ки афсурда Эй аст
حقیقت بدانش که افسردهای است
Чаҳ афсурда ? якборагии мурда Эй аст
چه افسرده؟ یکبارگی مردهای است