Саҳаргоҳи азал каз пардаи арз

سحرگاه ازل کز پرده عرض

Қазо медод нуру сояро арз

قضا می‌داد نور و سایه را عرض

Қадар бинвишт бар атрофи чатраш

قدر بنوشت بر اطراف چترش

Ки алслтони зли аллоҳи фии аларз

که السلطان ضل الله فی الارض

Хиради гирди фалаки чандон ки гардид

خرد گرد فلک چندان که گردید

Касе болотар аз чатраш наме дид

کسی بالاتر از چترش نمی‌دید

Фалакро гуфт барадӣ эй камони қад

فلک را گفت بردی ای کمان قد

Чу абрӯӣ батон пешонӣ аз ҳад

چو ابروی بتان پیشانی از حد

Таназзул кун зи ҷои хеш зеро

تنزل کن ز جای خویش زیرا

Ки зли чатри султоняти ӣнҷо

که ضل چتر سلطانیت اینجا

Чаро боло нишастӣ гуфт аз он рӯ

چرا بالا نشستی گفت از آن رو

Ки ӯ чашм ҷаҳонаст ва ман абрӯ

که او چشم جهانست و من ابرو