Биҷуз аз оташи дарози забон
بجز از آتش دراز زبان
Биҷуз аз хомаи забони кӯтоҳ
بجز از خامه زبان کوتاه
Кас наёраст кард дар олам
کس نیارست کرد در عالم
Ду забонӣу саркашӣ бо шоҳ
دو زبانی و سرکشی با شاه
Лоҷарами хоксору саргардон
لاجرم خاکسار و سرگردان
Он ба тун рафт ва ин ба оби сиёҳ
آن به تون رفت و این به آب سیاه
Дар он андешаи маи бгдохти тан ро
در آن اندیشه مه بگداخت تن را
Ки бандад бар самандаши хештан ро
که بندد بر سمندش خویشتن را
Хаёлӣ чанд каҷ бошад казин ор
خیالی چند کج باشد کزین عار
Тавон бастан бар асб ӯ ба мсмор
توان بستن بر اسب او به مسمار
Уқобашро чу шуд зоғи камони ҷуфт
عقابش را چو شد زاغ کمان جفت
Ба васфи улҳол низ ин шеър ме гуфт
به وصف الحال نیز این شعر میگفت