Чу рӯй худ биҳиштӣ дид дар хоб
چو روی خود بهشتی دید در خواب
Равон ҳар сӯ чу кавсари чашмаи об
روان هر سو چو کوثر چشمهٔ آب
Канори ҷӯии райҳони брдмидаҳ
کنار جوی ریحان بردمیده
Миёни боғи тӯбо сар кашида
میان باغ طوبی سر کشیده
Фарози шохи мурғони хуши овоз
فراز شاخ مرغان خوش آواز
Ҳаме карданд бо ҳам сари дили боз
همی کردند با هم سرّ دل باز
зи шабнами тоҷи гул чун тоҷи парвиз
ز شبنم تاج گل چون تاج پرویز
Бар он овеза аз дар диловез
بر آن آویزه از درّ دلاویز
Ҳамаи хокаши абиру заъфарон буд
همه خاکش عبیر و زعفران بود
Ҳамаи фаршаши ҳариру парниён буд
همه فرشش حریر و پرنیان بود
Сабо мекард бар гул ҷон фишонӣ
صبا میکرد بر گل جان فشانی
Ба гул медод ҳар дами зиндагонӣ
به گل میداد هر دم زندگانی
Миёни боғ қасрӣ дид олӣ
میان باغ قصری دید عالی
Чу бурҷи моҳи хуршедяши волӣ
چو برج ماه خورشیدیش والی
Мунаввари бурҷҳои қаср яксар
منور برجهای قصر یکسر
Ба моҳу муштарӣу Зуҳрау хур
به ماه و مشتری و زهره و خور
Малик мегуфт бо худ ки ин чаҳ ҷойаст
ملک میگفت با خود که این چه جایست
Ки ҷавзои сӯрат ва ҳўро намойаст !
که جوزا صورت و حورا نمایست!
Бар он омад ки фирдавс барин аст
بر آن آمد که فردوس برین است
Қусӯри хулду ҷои ҳур айн аст
قصور خلد و جای حور عین است
Дарин буд ӯ ки ногуҳ бе ҳиҷобӣ
درین بود او که ناگه بی حجابی
зи боми қаср сар зад офтобӣ
ز بام قصر سر زد آفتابی
Чу хуршедаши изори арғавонӣ
چو خورشیدش عذار ارغوانی
Дурахшон аз ниқоби осмонӣ
درخشان از نقاب آسمانی
Бутии раъноу каш , моҳи Муқаннаъ
بتی رعنا و کش، ماه مقنع
Чу ма бар ҷабҳаи иклилаши мурассаъ
چو مه بر جبهه اکلیلش مرصع
Фурӯғи ориз ӯ акси хуршед
فروغ عارض او عکس خورشید
Нигини хотамашро меҳри ҷамшед
نگین خاتمش را مهر جمشید
зи сунбул бар самани мрғўли баста
ز سنبل بر سمن مرغول بسته
зи мўғўлши бунафшаи дастаи даста
ز مرغولش بنفشه دسته دسته
Лаби лаълаши дурахшон дар нигин дошт
لب لعلش درخشان در نگین داشت
Ба пешонии хами абрӯӣ чин дошт
به پیشانی خم ابروی چین داشت
зи зулфаши сунбули андар тоб ме шуд
ز زلفش سنبل اندر تاب میشد
зи шарми оризаши гул об ме шуд
ز شرم عارضش گل آب میشد
Агар дар дили хаёлаши бастаи гаштӣ
اگر در دل خیالش بسته گشتی
зи тоби дили изораши хастаи гаштӣ
ز تاب دل عذارش خسته گشتی
Қазои шҳзодаҳро ногуҳ хабар кард
قضا شهزاده را ناگه خبر کرد
Дар он зулфу қаду боло назар кард
در آن زلف و قد و بالا نظر کرد
Бузади оҳӣу аҳволаш таба шуд
بزد آهی و احوالش تبه شد
Чу зулфи он санами рӯзаш сияҳ шуд
چو زلف آن صنم روزش سیه شد
Сабоҳ зиндагонӣ шуд бар ӯ шом
صباح زندگانی شد بر او شام
Ки омад офтобаш бар лаби бом
که آمد آفتابش بر لب بام
Қазои осмонӣ чун бар ояд
قضای آسمانی چون بر آید
Агар бандӣ дар аз бомати даройад
اگر بندی در از بامت درآید
Каманди анбар аз болои он қаср
کمند عنبر از بالای آن قصر
Фрўҳштаҳи зи сар то пои он қаср
فروهشته ز سر تا پای آن قصر
Дили савдое ӯ бесару по
دل سودایی او بی سر و پا
Ба мишкӣни нардбон бар шуд ба боло
به مشکین نردبان بر شد به بالا
Дили ҷамшедро ногуҳи парии барад
دل جمشید را ناگه پری برد
Ба дастонаши зи дасти ангуштарии барад
به دستانش ز دست انگشتری برد
Чу бедил шуд малик , фарёди дарбаст
چو بیدل شد ملک، فریاد دربست
Биҷуст аз хобу хоб аз чашм ӯ ҷуст
بجَست از خواب و خواب از چشم او جَست
Ҳаме зад даст бар сари санг бар бар
همی زد دست بر سر سنگ بر بر
Ки на дил дошт андар бар на дилбар
که نه دل داشت اندر بر نه دلبر
Ҳаме нолид ва дар ғами ашк май сифт
همی نالید و در غم اشک میسفت
Ба зории ин ғазал бо хеш ме гуфт
به زاری این غزل با خویش میگفت