Малик ҷамшед кард он рози машҳур
ملک جمشید کرد آن راز مشهور
Фиристод аз дару даргоҳи фағфур
فرستاد از در و درگاه فغفور
Надимиро талаб фармуд ва бинишонад
ندیمی را طلب فرمود و بنشاند
Ҳикоятҳои шаби як як Фрўхўонд
حکایتهای شب یک یک فروخواند
Ба азм рӯй дастурӣ талаб кард
به عزم روی دستوری طلب کرد
Мисоли ҳукми фағфурӣ талаб кард
مثال حکم فغفوری طلب کرد
Чу шоҳи ин қиссаро бишунид дар ҷамъ
چو شاه این قصه را بشنید در جمع
Барои равшанои сӯхт чун шамъ
برای روشنایی سوخت چون شمع
Лаболаб шуд зи хашму қиссаи бнҳФт
لبالب شد ز خشم و قصه بنهفت
Ба зери лаби сухани пардозро гуфт
به زیر لب سخن پرداز را گفت
« бирав аз ман бипурс он нозанин ро
«برو از من بپرس آن نازنین را
Падеди орандаи тоҷу нигин ро
پدید آرنده تاج و نگین را
Бигӯяш ин хаёл аз сар ба дар кун
بگویش این خیال از سر به در کن
Ба тораки тарки тоҷу тахт зар кун
به تارک ترک تاج و تخت زر کن
Чаро чун нофа бибаредӣ зи маскан
چرا چون نافه ببریدی ز مسکن
Чаро чун лаъл баркандӣ зи маъдан ?
چرا چون لعل برکندی ز معدن؟
Азиз ман макун панди марои хор
عزیز من مکن پند مرا خوار
Ҷавонӣ , хотири перони нигаҳи дор
جوانی، خاطر پیران نگهدار
Ба перон сар макун аз ман ҷудоӣ
به پیران سر مکن از من جدایی
Мада бар боди малику подшоҳӣ
مده بر باد ملک و پادشاهی
намедонам падар бо ту чаҳ бад кард
نمیدانم پدر با تو چه بد کرد
Ки хоҳии куштанаш дар ҳасрату дард
که خواهی کشتنش در حسرت و درد
Марв аз дасти ман эй шоҳбозм
مرو از دست من ای شاهبازم
Ки чун рафтӣ нахоҳӣ ёфт бозам
که چون رفتی نخواهی یافت بازم
Ба гетӣ чун ту фарзандӣ надорам
به گیتی چون تو فرزندی ندارم
Длороиӣ ва дилбандӣ надорам
دلارایی و دلبندی ندارم
Падари даврони умри хеши рондаи сет
پدر دوران عمر خویش راندهست
Марои ғайр аз ту худ умрӣ намонда сет
مرا غیر از تو خود عمری نماندهست
Ту низ акнӯн бихоҳӣ рафтан эй умр
تو نیز اکنون بخواهی رفتن ای عمر
намедонам чаҳ хоҳии гуфтан эй умр »
نمیدانم چه خواهی گفتن ای عمر»
Расӯл омад ҳикоят бо малик гуфт
رسول آمد حکایت با ملک گفت
Малик чун рӯзгор худ барошуфт
ملک چون روزگار خود برآشفت
Ба сӯй модар омад рафта дар хашм
به سوی مادر آمد رفته در خشم
Равон бар барги гули боронаш аз чашм
روان بر برگ گل بارانش از چشم
Чу нури чашми худро дид гирён
چو نور چشم خود را دید گریان
Ҳумоюни гашт чун зулфаши парешон
همایون گشت چون زلفش پریشان
Равон бархест чашмашро бабўсед
روان برخاست چشمش را ببوسید
Пас ар бӯсиданаш аҳвол пурсед
پس ار بوسیدنش احوال پرسید
Писар бинишаст ва бо ӯ роз ме гуфт
پسر بنشست و با او راز میگفت
Ҳадиси рафтаи як як боз ме гуфт
حدیث رفته یک یک باز میگفت
Ба дорои ду гетӣ хӯрд савганд
به دارای دو گیتی خورد سوگند
Кигар манъам кунад гетии худованд
که گر منعم کند گیتی خداوند
Ба ханҷари синаи худро кунам чок
به خنجر سینه خود را کنم چاک
Ба ҷои тахти созами бистар аз хок
به جای تخت سازم بستر از خاک
Чу модари қисса дилбанд бишунид
چو مادر قصه دلبند بشنید
зи ҷони нозанин ӯ битарсед
ز جان نازنین او بترسید
Басии панду басӣ умед додаш
بسی پند و بسی امید دادش
Бидон умедҳо мекард шодаш
بدان امیدها میکرد شادش
Маликро гашти маълуми он ривоят
ملک را گشت معلوم آن روایت
Ки бо ӯ дар намегирад ҳикоят
که با او در نمیگیرد حکایت
Фиристоду шабии меҳробро хонд
فرستاد و شبی مهراب را خواند
Басӣ бо ӯ з ҳар навъе сухан ронад
بسی با او ز هر نوعی سخن راند
Маликро гуфт меҳроб : « эй худованд
ملک را گفت مهراب: «ای خداوند
Агар хоҳии бақои ҷони фарзанд
اگر خواهی بقای جان فرزند
Бибояд сохтани тадбири роҳаш
بباید ساختن تدبیر راهش
Ки дорад эзад аз ҳар бади нигоҳаш
که دارد ایزد از هر بد نگاهش
Равон май боядаш кардан ҳам имрӯз
روان میبایدش کردن هم امروز
Магар гардад ба бахти шоҳи фирӯз »
مگر گردد به بخت شاه فیروز»
Ниҳод онгаҳ малики созаи раҳи оғоз
نهاد آنگه ملک سازه ره آغاز
Ба як ма кард соз рафтанаши соз
به یک مه کرد ساز رفتنش ساز
Ғуломони самани рухсор , сесад
غلامان سمن رخسار، سیصد
Канизони парии дидор , бе ҳад
کنیزان پری دیدار، بیحد
Басӣ шуд ҳўдҷу кӯсу илми рост
بسی شد هودج و کوس و علم راست
Ҳиўнонро ба ҳўдҷ ҳо биёрост
هیونان را به هودجها بیاراست
Нишондаи нозуконро дар иморӣ
نشانده نازکان را در عماری
Чу андари ғунчаи гулҳои баҳорӣ
چو اندر غنچه گلهای بهاری
зи наздикони дурандеши бихарад
ز نزدیکان دوراندیش بخرد
Равон кард андарони мавкиби тании сад
روان کرد اندران موکب تنی صد
Басии ҷанги оварони разми дида
بسی جنگ آوران رزم دیده
Ҷафои найза ва ханҷар кашида
جفای نیزه و خنجر کشیده
Басии мардуми з ҳар ҷинсӣ фиристод
بسی مردم ز هر جنسی فرستاد
Басии панду басӣ андарзашон дод
بسی پند و بسی اندرزشان داد
Равон шуд корвонии фавҷ бар фавҷ
روان شد کاروانی فوج بر فوج
Ту пиндорӣ ки зад дарёии чини мавҷ
تو پنداری که زد دریای چین موج
Дарояш нола бар гардун кашида
درایش ناله بر گردون کشیده
Диранг ӯ ба Ҳиндӯстони расида
درنگ او به هندوستان رسیده
Ҷлоҷлро ҳон бар марҳабо буд
جلاجل را هان بر مرحبا بود
Ҳамаи кӯҳ ва дар овоз даро буд
همه کوه و در آواز درا بود