Ба рӯзи фарруху ҳоли ҳумоюн
به روز فرخ و حال همایون
Малик ҷамшед рафт аз шаҳри берун
ملک جمشید رفت از شهر بیرون
Буруни бурданди чатру боргоҳаш
برون بردند چتر و بارگاهش
Хурушону равон дар паии сипоҳаш
خروشان و روان در پی سپاهش
зи оҳ ва нола менолид гардун
ز آه و ناله مینالید گردون
зи гиряи сангро мешуд ҷигари хӯн
ز گریه سنگ را میشد جگر خون
Падар мезад ба зории даст бар сар
پدر میزد به زاری دست بر سر
Ба нохуни чеҳра барме кунад модар
به ناخن چهره برمیکند مادر
Сиришк аз дидаи борон , гуфт : « Эй равад ,
سرشک از دیده باران، گفت:« ای رود،
зи модар то қиёмат бош бадрӯд !
ز مادر تا قیامت باش بدرود!
Биё то дар бағали гирам ба нозат
بیا تا در بغل گیرم به نازت
Ки медонам нахоҳам дид бозат
که میدانم نخواهم دید بازت
Биё то як назари сирати бубинам
بیا تا یک نظر سیرت ببینم
Ба чашмони гирд рухсорат бичинам
به چشمان گرد رخسارت بچینم
Дариғо коФтоб умр шуд зард
دریغا کافتاب عمر شد زرد
Ки рӯзи шодмонии пушти бркрд
که روز شادمانی پشت برکرد
Гулӣ будӣ ки прўрдм ба ҷонат
گلی بودی که پروردم به جانت
Рабӯд аз ман ҳавои ногаҳонат
ربود از من هوای ناگهانت
Бихоҳам сӯхт дар ҳиҷрон чу хошок
بخواهم سوخت در هجران چو خاشاک
Ба доғ ва дард хоҳам рафт дар хок
به داغ و درد خواهم رفت در خاک
Худованди ҷаҳонати боди ёвар
خداوند جهانت باد یاور
Шабу рӯзати саодати бод ҳамбар
شب و روزت سعادت باد همبر
Марои чашмӣ , мабодат ҳеҷ дардӣ
مرا چشمی، مبادت هیچ دردی
Дар ин раҳ бар ту мншиноди гардӣ
در این ره بر تو منشیناد گردی
Ҳамаи роҳати мубораки боди манзил
همه راهت مبارک باد منزل
Таманное ки дории боди ҳосил
تمنایی که داری باد حاصل
Дарин ғурбати ҳавоӣ дил фикандат
درین غربت هوای دل فکندت
Ки боди обу ҳавояши сӯдмандат ! »
که باد آب و هوایش سودمندت! »
Малики ҷамшед чун аҳволи модар
ملک جمشید چون احوال مادر
Бидид аз даст дил зад даст бар сар
بدید از دست دل زد دست بر سر
Ба алмоси мижаи гавҳари ҳамеи сифт
به الماس مژه گوهر همی سفت
Каманд анбарин мекунад ва мегуфт :
کمند عنبرین میکند و میگفت:
« дил аз дастами рабӯдаи сети ихтиёрам
« دل از دستم ربودهست اختیارم
Макун айбам ки даст дил надорам »
مکن عیبم که دست دل ندارم»
Ҳумоюн гуфт эй фарзанди зинҳор
همایون گفت ای فرزند زنهار
Марои ҷонӣу ҷонамро маёзор
مرا جانی و جانم را میازار
Макун мӯя ки вақти ҷон куниш нест
مکن مویه که وقت جان کنش نیست
Мазан бар сар ки ҷой сарзаниш нест
مزن بر سر که جای سرزنش نیست
Ду манзил бо писари дмсози гаштанд
دو منزل با پسر دمساز گشتند
Вази онҷои зору гирёни бози гаштанд
وز آنجا زار و گریان باز گشتند
Малики ҷамшед дил барканд аз он бум
ملک جمشید دل برکند از آن بوم
Вази он сӯ рафт ва рӯй оварад дар рӯм
وز آن سو رفت و روی آورد در روم
Чу маи меҳри рухи хуршед дар дил
چو مه مهر رخ خورشید در دل
Ҳаме шуд рӯзу шаби манзил ба манзил
همی شد روز و شب منزل به منزل
Ба буии сунбули зулфаши шитобон
به بوی سنبل زلفش شتابان
Чу оҳӯи срнҳодаҳ дар биёбон
چو آهو سرنهاده در بیابان
Гуҳӣ дар тоб буд аз меҳри равшан
گهی در تاب بود از مهر روشن
Ки дар раҳи гарм тар меронад аз ман
که در ره گرمتر میراند از من
Гуҳ аз ғайрат фитодӣ дар паии бод
گه از غیرت فتادی در پی باد
Ки омад бод дар пеш ман афтод
که آمد باد در پیش من افتاد
Басони лолау гули хору хоро
بسان لاله و گل خار و خارا
Ба ҷои тахту маснади сохт маъво
به جای تخت و مسند ساخت ماوا
Ҳамеи пиндошти кон хоро ҳарираст
همی پنداشت کان خارا حریرست
Гумон май баради кон хораш сарираст
گمان میبرد کان خارش سریرست
Раҳи ишқ инчунин шояд баридан
ره عشق اینچنین شاید بریدن
Нахуст аз ақлу дайн бояд баридан
نخست از عقل و دین باید بریدن