Ба чин чун рӯмёни ойӣнаи бастанд
به چین چون رومیان آیینه بستند
Сипоҳи зангро бар ҳам шикастанд
سپاه زنگ را بر هم شکستند
Парии рӯйони шаби ойӣнаи диданд
پری رویان شب آیینه دیدند
Аз он ойӣна чинӣ рамеданд
از آن آیینه چینی رمیدند
Малик бар басти бори худ аз он бум
ملک بر بست بار خود از آن بوم
Сари андари раҳи ниҳод ва рӯй дар рӯм
سر اندر ره نهاد و روی در روم
Ҳамеи ронданд аз он хунхори бидо
همی راندند از آن خونخوار بیدا
зи ногуҳи теғи кӯҳии гашти пайдо
ز ناگه تیغ کوهی گشت پیدا
Ту гуфтӣ фарқи фарқад поя ӯст
تو گفتی فرق فرقد پایه اوست
Сипеҳри лоҷувардӣ соя ӯст
سپهر لاجوردی سایه اوست
Малики меҳробро гуфт ин чаҳ кӯҳ аст
ملک مهراب را گفت این چه کوه است
Ки кӯҳии баси азим ва бо шиква аст
که کوهی بس عظیم و با شکوه است
Ҷавобаш дод ин кӯҳи сқилост
جوابش داد این کوه سقیلاست
Ки деву аждаҳоро ҷой маъвост
که دیو و اژدها را جای ماواست
Бар он ҳар мурғи натавонад паридан
بر آن هر مرغ نتواند پریدن
Раҳашро барқи натавонад баридан
رهش را برق نتواند بریدن
Ҳамаи авҷи фалаки болой ӯ буд
همه اوج فلک بالای او بود
Ҳама рӯй замини паҳноӣ ӯ буд
همه روی زمین پهنای او بود
Гуҳӣ андеша мешуд дар раҳаши ланг
گهی اندیشه میشد در رهش لنگ
Гуҳӣ омад назарро пой бар санг
گهی آمد نظر را پای بر سنگ
Ба болои осмонаш то камаргоҳ
به بالا آسمانش تا کمرگاه
Зуҳалро аз улуввааш далв дар чоҳ
زحل را از علوش دلو در چاه
зи тезии теғ бар гардун кашида
ز تیزی تیغ بر گردون کشیده
Ба фарқи Фрқдони теғаши расида
به فرق فرقدان تیغش رسیده
Ба қад чун чархи атласи рафтаи боло
به قد چون چرخ اطلس رفته بالا
Муламмаъ карда атласро ба хоро
ملمع کرده اطلس را به خارا
Палангон саф кашида бар шрФҳош
پلنگان صف کشیده بر شرفهاش
Зада сад ҳалқаи морон бар кмрҳош
زده صد حلقه ماران بر کمرهاش
Ба ғори андари ънокби пардаи дораш
به غار اندر عناکب پردهدارش
Палангу аждаҳои ёрони ғораш
پلنگ و اژدها یاران غارش
Раҳаши борӣку печони ҳамчуи найза
رهش باریک و پیچان همچو نیزه
Чу нӯки найза бар ваии снгризаҳ
چو نوک نیزه بر وی سنگریزه
Агар бар теғ ӯ кардӣ гузора
اگر بر تیغ او کردی گذاره
Фалак , чун абри гаштии пораи пора
فلک، چون ابر گشتی پاره پاره
Дар он кҳсор дид аз даври як тел
در آن کهسار دید از دور یک تل
Фурӯзон бар сари он тели ду машъал
فروزان بر سر آن تل دو مشعل
Ҷаҳонии зи он бухор оташ гирифтӣ
جهانی ز آن بخار آتش گرفتی
Дамӣ пайдо шудӣ дигар наҳуфтӣ
دمی پیدا شدی دیگر نهفتی
Малики меҳробро гуфт ин чаҳ бошад
ملک مهراب را گفت این چه باشد
БроФрўзндаҳи оташ ки бошад
برافروزندهٔ آتش که باشد
Ҷавобаш дод кин ҷуз аждаҳо нест
جوابش داد کاین جز اژدها نیست
Сафар кардан бар ин ҷо аз дҳо нест
سفر کردن بر این جا از دها نیست
Азин манзил наме шояд гузаштан
ازین منزل نمیشاید گذشتن
Тариқӣ нест ғайр аз бозгаштан
طریقی نیست غیر از بازگشتن
Даҳонаст онкӣ май бинӣ на ғораст
دهانست آنکه میبینی نه غارست
Нафаси дони ончӣ пиндорӣ бухораст
نفس دان آنچه پنداری بخارست
Малик гуфт ин ҳикояти сахт суст аст
ملک گفت این حکایت سخت سست است
Касе аз ҳукм яздоне наҷуст аст
کسی از حکم یزدانی نجست است
Азин раҳ бозгаштан ҷаҳл бошад
ازین ره بازگشتن جهل باشد
Ҷабал дар роҳи ошиқ саҳл бошад
جبل در راه عاشق سهل باشد
Дарин раҳи сохтан бояд зи сари по
درین ره ساختن باید ز سر پا
Гузар кардан чу тир аз санги хоро
گذر کردن چو تیر از سنگ خارا
намегӯям ки ин тадбир чун аст
نمیگویم که این تدبیر چون است
Ҳаме кӯшем то тақдир чун аст
همی کوشیم تا تقدیر چون است
Агар ман низ баргардами зи душман
اگر من نیز برگردم ز دشمن
Куҷо хоҳад қазо баргаштан аз ман
کجا خواهد قضا برگشتن از من
Дарин буданд кождрҳо биҷунбед
درین بودند کاژدرها بجنبید
Гумони бурданд ки кӯҳ аз ҷо биҷунбед
گمان بردند که کوه از جا بجنبید
Малик омад , ба ёрони бонг бар зад
ملک آمد، به یاران بانگ بر زد
Чу кӯҳи атрофи доман бар камар зад
چو کوه اطراف دامن بر کمر زد
Сипоҳи андари пайаш афтодаи гирён
سپاه اندر پیاش افتاده گریان
Сари андари кӯҳ чун абри баҳорон
سر اندر کوه چون ابر بهاران
Малик бо аждаҳоеи кони ду сар дошт
ملک با اژدهایی کان دو سر داشت
Муқорин кард Мариро ки бардошт
مقارن کرد ماری را که برداشت
Равони чарм гавазн оварад дар шаст
روان چرم گوزن آورد در شست
Ба хосияти зи дасташи мор май ҷуст
به خاصیت ز دستش مار میجست
Равони алмоси пайкони муҳрааш сифт
روان الماس پیکان مهرهاش سفت
Басии печид аз он вонгаҳ барошуфт
بسی پیچید از آن وآنگه برآشفت
Хурушон рӯй дар ҷамшед биниҳод
خروشان روی در جمشید بنهاد
Кашид андари худаш , пас ком бикшод
کشید اندر خودش، پس کام بگشاد
Малики теғи зумурради фоми бардошт
ملک تیغ زمرد فام برداشت
зи афъӣ аз зумурради коми бардошт
ز افعی از زمرد کام برداشت
Ба хӯну заҳр ӯ орост хоро
به خون و زهر او آراست خارا
Камарҳоро ба тарафи лаълу дебо
کمرها را به طرف لعل و دیبا
Яди Байзо ба теғаши аждаҳо ро
ید بیضا به تیغش اژدها را
Асо кард ва бияфканад он Асо ро
عصا کرد و بیفکند آن عصا را
Сарони хайл дар поиш фитоданд
سران خیل در پایش فتادند
Саросари дасту поиш бӯса доданд
سراسر دست و پایش بوسه دادند
Басии сабъи алмсолии хондандаш
بسی سبعالمثالی خواندندش
Кулем аллоҳи сонии хондандаш
کلیمالله ثانی خواندندش
Равони гаштанд аз онҷои шоду пирӯз
روان گشتند از آنجا شاد و پیروز
Раҳи он кӯҳ паймӯданд шаш рӯз
ره آن کوه پیمودند شش روز
Падед омад саводи шаҳрӣ аз давр
پدید آمد سواد شهری از دور
зи пӯлодаши буруҷ аз оҳанаши суд
ز پولادش بروج از آهنش سود
Малики меҳробро пурсед кон чист
ملک مهراب را پرسید کان چیست
Чаҳ шаҳраст ину онҷо маскан кист
چه شهرست این و آنجا مسکن کیست
Ҷавобаш дод конҷо хон дев аст
جوابش داد کانجا خوان دیو است
Мақому маскани акуон дев аст
مقام و مسکن اکوان دیو است
Чаҳ девӣ ӯ ба ғояти тунд ва тезаст
چه دیوی او به غایت تند و تیزست
Қавӣ бо одамӣ андар ситезаст
قوی با آدمی اندر ستیزست
Плнгинаҳ сарасту фили бинӣ
پلنگینه سر است و فیل بینی
Ба мағзи андари сараш мӯе набинӣ
به مغز اندر سرش مویی نبینی
Ҳазорон дев дар фармон ӯйанд
هزاران دیو در فرمان اویند
Саросар бар сар паймон ӯйанд
سراسر بر سر پیمان اویند
Ниҳони рӯ чун насим аз кишвар ӯ
نهان رو چون نسیم از کشور او
Мабодои кӯи азин рафтани баради бӯ
مبادا کو ازین رفتن برد بو
Ишорат кард хусрави чинён ро
اشارت کرد خسرو چینیان را
Ки дар банданд баҳри кини миён ро
که در بندند بهر کین میان را
Камон чун абри Нитсаон бар зиҳи оранд
کمان چون ابر نیسان بر زه آرند
Ба ҷои қатра зон пайкон баборанд
به جای قطره زان پیکان ببارند
Тавон кардани магари корӣ ба мардӣ
توان کردن مگر کاری به مردی
Вагар мурдан буд , борӣ ба мардӣ
وگر مردن بود، باری به مردی
Буридӣ пеш акуон рафт чун бод
بریدی پیش اکوان رفت چون باد
Ки омад лашгарӣ аз одамизод
که آمد لشگری از آدمیزاد
Сипаҳбади теғи зани моҳӣ чу хуршед
سپهبد تیغ زن ماهی چو خورشید
Ки бо фар Фаридунасту ҷамшед
که با فر فریدونست و جمشید
Чу акуони лъин аз он роз бишунид
چو اکوان لعین از آن راز بشنید
Чу раъду барқ дар соъат буғурред
چو رعد و برق در ساعت بغرید
Ба девон гуфт ҳо омад гуҳи сайд
به دیوان گفتها آمد گه صید
Ки сайд омад ба пои хеш дар қайд
که صید آمد به پای خویش در قید
Басони абри озории хурушон
بسان ابر آذاری خروشان
Фурӯд омад зи кӯҳи ошуфтаи акуон
فرود آمد ز کوه آشفته اکوان
Ба ҷои асби шери шарза дар зер
به جای اسب شیر شرزه در زیر
Гирифтаи устихони фили шамшер
گرفته استخوان فیل شمشیر
Дарахтӣ карда андари Асияи санг
درختی کرده اندر آسیا سنگ
Ҳаме кард ва бидон санги Асияи ҷанг
همی کرد و بدان سنگ آسیا جنگ
зи чарм бабр хуфтон карда дар бар
ز چرم ببر خفتان کرده در بر
зи санги хора бар сар дошт мғФр
ز سنگ خاره بر سر داشت مغفر
Малик чун дид аз он лашкари сиёҳӣ
ملک چون دید از آن لشکر سیاهی
Чу барқ оварад рӯй андари сиёҳӣ
چو برق آورد روی اندر سیاهی
Малик бар кӯҳ хоро кард бунёд
ملک بر کوه خارا کرد بنیاد
Сарои корзор аз сангу пӯлод
سرای کارزار از سنگ و پولاد
Сутунҳо аз амӯд найза афрохт
ستونها از عمود نیزه افراخت
зи чӯби тири сақфи он сарои сохт
ز چوب تیر سقف آن سرا ساخت