зи қалб лашкар омад сӯии ҷамшед

ز قلب لشکر آمد سوی جمشید

Чу абрӣ кандар ояд пеши хуршед

چو ابری کاندر آید پیش خورشید

Бадв ронад аз ҳавои санги Асия ро

بدو راند از هوا سنگ آسیا را

Малик аз хеш рад кард он бало ро

ملک از خویش رد کرد آن بلا را

Дароз оҳанг дидаш қасд по кард

دراز آهنگ دیدش قصد پا کرد

Ба теғаши гирди рон аз тан ҷудо кард

به تیغش گرد ران از تن جدا کرد

Ниҳоди он гирди рон бар гардани акуон

نهاد آن گرد ران بر گردن اکوان

Нигун шуд чун ба бурҷи шери кайвон

نگون شد چون به برج شیر کیوان

Ба теғи дигараш аз пои дроФкнд

به تیغ دیگرش از پا درافکند

Ба захмии дигараш аз тани сари афканд

به زخمی دیگرش از تن سر افکند

Синонро афсарӣ кард аз сари дев

سنان را افسری کرد از سر دیو

Саросар шуд гурезони лашкари дев

سراسر شد گریزان لشکر دیو

Малики шукри худоӣ додгар кард

ملک شکر خدای دادگر کرد

Вази он манзил ба пирӯзӣ гузар кард

وز آن منزل به پیروزی گذر کرد

Ба қурби ҳафтае зи он кӯҳ бигузашт

به قرب هفته‌ای ز آن کوه بگذشت

Ба ҳаштум хайма зад бар арсаи дашт

به هشتم خیمه زد بر عرصه دشت

зи гардуни хештанро бар замин ёфт

ز گردون خویشتن را بر زمین یافت

Дар он саҳрои нишон одамӣ ёфт

در آن صحرا نشان آدمی یافت

Замини пари сабзау об равон дид

زمین پر سبزه و آب روان دید

Сароу қасру боғ ва бӯстон дид

سرا و قصر و باغ و بوستان دید

Ба дашти андари хиромони бози ёрон

به دشت اندر خرامان باز یاران

Ба кӯҳи андари тзр вау бози ёрон

به کوه اندر تذر و و باز یاران

Мақомӣ дид бо амну саломат

مقامی دید با امن و سلامت

Малики рӯзӣ ду кард онҷои иқомат

ملک روزی دو کرد آنجا اقامت

Бипурсед аз яке кин марз ва ин бум

بپرسید از یکی کاین مرز و این بوم

Чаҳ мехонанд , гуфтои соҳили рӯм

چه می‌خوانند، گفتا ساحل روم

Аз ӣнҷо чун гузаштии марз рӯм аст

از اینجا چون گذشتی مرز روم است

Вале баҳрии аҷаби хунхор ва шавам аст

ولی بحری عجب خونخوار و شوم است